o esencji dążeń destrukcyjnych rozważania filozoficzne

[Mr.Suicide]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję Tereso za wizytę i komentarz. oczywiście, że zapraszam ponownie, aczkolwiek raczej w P ukaże się wersja ostateczna :P

pozdrawiam.

[Mr.Suicide]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ach, ostatnio rzeczywiście dopadła mnie taka tendencja :P zapewne zastosuję się do uwagi. dziękuję Jimmy za wizytę i komentarz.

pozdrawiam.

[Marlett]

Mr.Suicide!

Druga wersja mnie również bardziej przekonuje.
hi -właśnie czytam Fausta.

PozdrawiaM.

[Mr.Suicide]

dziękuję Marlett za wizytę i komentarz.
ach, ale się trafiło z tym Faustem :P:P:P

pozdrawiam.

[Mr.Suicide]

mam jeszcze jeden pomysł, nieco inaczej zwersyfikowany, a do drugiej wersji nawiązujący:

mój czarny kot doprowadził mnie do Swedenborga:
otwarcie duchowej percepcji

teraz wiem dlaczego spoglądając w tę mruczącą konstelację
srebrne włosy zaczynają nagle opadać
w wewnątrz

opary z Belzebuba Fausta i Behemota do potęgi paradoksu

czemu zatem - mimo nadciągającego poznania -
wciąż nie potrafię płynnie odpowiedzieć jej który szlak

znowu brakuje konceptu a deszcz rzęzi za szybami
jakby tym razem zapomniał co ostatnio palił

cóż że spóźniłem się na balkon coż że szare chmury
cóż że Swedenborg

skoro nie jestem w stanie pozbyć się jednej niewiadomej

[lubię latawce]

wersja I

wciąż nie potrafię płynnie odpowiedzieć jej który szlak
znów brakuje konceptu a deszcz rzęzi za szybami

jakby tym razem zapomniał co ostatnio palił

cóż że spóźniłem się na balkon cóż że chmury
z jedną
niewiadomą

mój czarny kot doprowadził mnie do Swedenborga:
otwarcie duchowej percepcji

teraz wiem dlaczego spoglądając w tę mruczącą konstelację
srebrne włosy zaczynają nagle opadać

w wewnątrz

opary z Belzebuba Fausta i Behemota do potęgi paradoksu


wersja II

mój czarny kot doprowadził mnie do Swedenborga:
otwarcie duchowej percepcji

teraz wiem dlaczego spoglądając w tę mruczącą konstelację
srebrne włosy zaczynają nagle opadać
w wewnątrz

opary z Belzebuba Fausta i Behemota do potęgi paradoksu

czemu zatem - mimo nadciągającego poznania -
wciąż nie potrafię płynnie odpowiedzieć jej który szlak
znów brakuje konceptu a deszcz rzęzi za szybami

jakby tym razem zapomniał co ostatnio palił

cóż że spóźniłem się na balkon że szare chmury
że Swedenborg skoro nie jestem w stanie pozbyć się
jednej
niewiadomej


wersja III

mój czarny kot doprowadził mnie do Swedenborga:
otwarcie duchowej percepcji

teraz wiem dlaczego spoglądając w tę mruczącą konstelację
srebrne włosy zaczynają nagle opadać
w wewnątrz

opary z Belzebuba Fausta i Behemota do potęgi paradoksu

czemu zatem - mimo nadciągającego poznania -
wciąż nie potrafię płynnie odpowiedzieć jej który szlak

znowu brakuje konceptu a deszcz rzęzi za szybami
jakby tym razem zapomniał co ostatnio palił

cóż że spóźniłem się na balkon coż że szare chmury
cóż że Swedenborg

skoro nie jestem w stanie pozbyć się jednej niewiadomej




zaraz pomyślę tylko muszę mieć blisko ;o)

[lubię latawce]

podoba mi się wyeksponowanie "jednej niewiadomej" w drugiej wersji
w pierwszej natomiast jest super wprowadzenie:
wciąż nie potrafię płynnie odpowiedzieć jej który szlak
znów brakuje konceptu a deszcz rzęzi za szybami
jakby tym razem zapomniał co ostatnio palił
może nie startuj od razu od kota i Swedenborga
bo to punkt kulminacyjny, przynajmniej ja tak sobie
kombinuję ;o)
poza tym - behemot, belzebub i faust - to prawie jedno i to samo:P
i trochę to razi, tak na moje krzywe oko :P

pozdrawiam, angelika

[Mr.Suicide]

dziękuję Ci za kolejną wizytę. mnie także wydaje się, iż wersja pierwsza może być lepszym rozwiązaniem. chyba jednak będę musiał jeszcze pomyśleć nad wersyfikacją, ale to po maturze :P

pozdrawiam.