Na szczudłach wiatru wkracza podstępem,

[darstar]

Na szczudłach wiatru wkracza podstępem,
Do drzwi duszy, drogą murowaną planami.
Zabiera wszystko; w nicość obraca
Złudną nadzieję, którą żywiąc się pokornie,
Rozpalam wciąż pogodną myśl w sercu.
Aż złamie boleśnie tamy wiary i mocy.
A powodzią łez muśnięta duma
Szczątki nadziei zbiera bezwładnie,
By ulepić ostatnią kroplę siły marnej,
W której utopię ciężar zwątpienia,
Goryczy ziarno przydusze krzykiem...

[Baba_Izba]

Czytałam kilka razy. Przepraszam, ale nie wiem nadal;
CO "Na szczudłach wiatru wkracza podstępem"?
czy "ciężar zwątpienia", czy goryczy ziarno"?
Dla mnie zbyt zagmatwane, udziwnione.
Jeszcze tu wrócę, może się coś dobrego z tego tekstu wykluje?
Serdecznie pozdrawiam
- baba

[darstar]

może bezsilność...

[Baba_Izba]

aha, smutne!
Peel powinien się wziąć "w garść",
a Autor może nieco mniej "puszyć"?
Dziękuję za podpowiedź, serdecznie
pozdrawiam
- baba