Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

nowy zawód

ginger soul
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

ginger soul

ginger soul

Opublikowano
Opublikowano

mówił raz pewien mędrzec rozprawę
z wielką rozwagą o pisaniu wierszy
o tym kto i jakim prawem
człowieka poetą nazwać może pierwszy

była ona niezwykle długa i ciekawa
tłum ludzi słuchał wpatrzony w mentora
po niej wybuchła zaś głośna wrzawa
no to teraz streścić starca przyszła pora:

słowa nad ludźmi tę przewagę mają
- zaczął z powagą tylko jemu znaną
że się nawzajem nigdy nie ranią
bo wśród nich niesłowne się nie zdarzają

i jak już się zwiąże słowo ze słowem
czy to wiosną, latem, zimą czy jesienią
to jestem pewien i dam za to głowę
że swego partnera na innego nie zmienią

każdy przyzna bycie poetą trudne niesłychanie
lecz według mnie to też nie lada gratka
bo szukać słownych związków to jest dziś wyzwanie
co je podjąć może kunszt znająca swatka

jednak satysfakcji ogromnej dostarcza to zajęcie
bo jak już się wyrazy w związek połączy
to żadne nie odwróci się na pięcie
tylko wiecznym happy endem się to skończy

zapadła cisza i ludzie rozchodzić się chcieli
lecz on rozdał kartki z uśmiechem na twarzy
tak że wszyscy zgromadzeni oniemieli
i nikt mu odmówić się nie odważył


nie myślcie że jestem jakąś wariatką
teraz wam powie coś podmiot liryczny
choć utwór ten nieudolny i komiczny
to miło czasem być słowną swatką

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      gdy słońce nie wschodzi

      Przez Migrena · Opublikowano

      @andrew   zgadzam się z Poe:)
    • wiedźma
      ulewa

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Poet Ka 🪻
    • Poet Ka
      ulewa

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka @violetta@Toyer @Leszek Piotr Laskowski@wiedźma dziękuję serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Migrena
      myjnia

      Przez Migrena · Opublikowano

      noc połyka nas z  samochodem blacha pod palcami ma chłód cudzego ciała które zaraz weźmiemy na własność gardło maszyny rolety w dół świat zdycha zostaje gęsty biały szum wibruje w plombach woda bije w szyby tysiąc wściekłych cieni rozmazuje miasto w czarne smugi neony ciekną w poprzek oczu jesteś za blisko para z ust miesza się w jeden gęsty oddech tu nic nie jest czyste szczotki idą po karoserii ciężkie mokre włosy żelastwa ocierają się rytmem który już w ciebie wszedł drżenie idzie przez fotele w kręgosłup osadza się w biodrach twoja dłoń nie pyta o zgodę waży i bierze zna każdy skurcz zanim się zdarzy powietrze gęstnieje od pary i ciał wilgoć wpełza pod ubranie skóra poci się głodem lepka wchodzisz we mnie jak bieg w drapieżną skrzynię metal o metal żywa twardość rozrywa chłód światło miga krótkie ostre błyski rozcinające ciemność pod powieką patrzysz na mnie to spojrzenie nie ma wyjścia drzwi bez klamki woda wali mocniej kabina drży coś wielkiego napiera z zewnątrz a my coraz ciszej coraz bliżej twoje ciepło rozsadza zimne szyby ogień bez tlenu palce ryją ślady których nie widać ale mięśnie je pamiętają napięcie gęstnieje w podbrzuszu krew pulsuje grubo uwięziona pod skórą zaraz eksplodujemy twoje palce we mnie to ślepy wyrok śliski uścisk w którem nie ma oddechu bierz mnie aż pęknie dno twoje ciało pod moimi dłońmi napięte jak struna świata śliskie od pary zaraz rozerwiesz mnie od środka zapadamy się w siebie jak gwiazda czarna gęsta grawitacja rozgniata nas na amen tu nie ma Jego szczotki stają ciemność waży tonę i wtedy wszystko pęka naraz woda wdziera się światłem żebra pękają krew za głośna w skroniach ciało gubi krawędzie mieszamy się płynami oddechem izolacja zerwana ze świata maszyna łapie nasz rytm zaciska go nie oddaje nie ma już kabiny nie ma szyb jest tylko puls i to napięcie które nie zna końca czoło wbite w szkło zostawia tłusty ślad potu i oddechu rozmazany jak my bez powrotu sekunda nie chce zdechnąć ciągnie się rolety w górę świat wraca za nagle za ostro ale coś zostaje w płucach na skórze pod żebrami jak wilgoć która weszła głębiej niż oddech myjnia wypluwa nas na asfalt czystych błyszczących a w środku dalej wrze parujemy brudni od siebie          
    • Poet Ka
      Palindrom fonetyczny

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @hehehehe

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...