Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Osobowość zaklęta

Maciej_Bacztub
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Maciej_Bacztub

Maciej_Bacztub

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Osobowaść zaklęta, błędnie pojęta.
Wyłuskiwanie siebie, szkarłatne cienie.
Błądzące owce, za wilkiem pędzące.
Płaska pół rzeźba, w drewnie przeklęta.
Imaginacje duszy, trędowaci w katuszy.
Piekło, czy niebo, otwarte ego.
Kąsanie cielca, nie w jedności serca!

Zbigniew Wilk

Zbigniew Wilk

Opublikowano
Opublikowano

Macieju, uważam że trudno namalować osobowość, jeszcze trudniej poznać i zrozumieć cudzą osobowość tym bardziej, że nasza własna nie do końca jest poznana przez nas samych. Wiersz bardzo mi sie podoba, przypomina zmagania z własnym ego, w załaczeniu pozdrowienia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • iwonaroma
      na drabinie

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      @Poet Ka @hollow man Podziękowania :)  
    • aff
      Rozwód

      Przez aff · Opublikowano

      Ładnie bardzo. Słowa, których dziecko nie wypowie, bo jeszcze w ten sposób nie potrafi. Podmiotem lirycznym jest chłopczyk, przez tę sporą, wyczuwalną  różnicę między nim a Tobą, tym bardziej przemawia cisza z ust takich dzieci. Pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • FaLcorN
      6 + 7

      Przez FaLcorN · Opublikowano

      @violetta   Uwielbiam
    • Kiedy Jest Dzisiaj
      Czy to jest to?

      Przez Kiedy Jest Dzisiaj · Opublikowano

      Kiedy czuję ostrosłup wbijający się w moje plecy, Czuję się… Dziwnie. Bo jest idealny. Proporcjonalnie rozkłada ból I dotyk. Ma też matematyczny kolec, Który przebija mi skórę. Czuję, jak kropla krwi spływa po nodze i spada w otchłań. Spada tak przez… Lata, Dekady, Wieki, Tysiąclecia, Eony, Aż w końcu dochodzi do nowej myśli. Co to jest? Wygląda jak chmurka, Ale nie ma jednoznacznego miejsca. To w zasadzie na co kapnęła kropla? Nie mam pojęcia. Jednak nagle wyparowała. Dokąd? Po chwili coś się materializuje. Ma kształt kuli, Choć nią nie jest. Jej krawędzie i ściany chcą zmienić kształt. Dlaczego nie mogą? Kula zaczyna się szarpać, Trząść. Aż imploduje W zerowy punkt. W perfekcyjny punkt. W sumie nie wiem czemu wydaje się doskonały. Może dlatego, że jestem w swojej głowie, Czyż nie?
    • iwonaroma
      na drabinie

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @viola arvensis :) Miło  Dziękuję, również ciepło pozdrawiam:)       @Berenika97 Fakt, szamoczemy się. Już zdaje się jesteśmy na górze, a tu ... spadek (samopoczucia, zdrowia, okoliczności życiowych etc.) Nic to, trzeba znów do Góry:) Dziękuję        @Nata_Kruk No nie, ostatni musi być, bo dolny szczebelek to też np.drugi, trzeci od dołu, a przecież chodzi tylko o ostatni. Mnie powtórzenia nie przeszkadzają, jak również słowo 'owszem' - które dodaje trochę sarkazmu co akurat niekiedy lubię. Natomiast rzeczywiście końcówka może nie za bardzo, lecz Violi Arvensis się podobała to już tak zostawię. Dzięki za uwagi i pomyślunek nad tekstem oraz za serduszko (mimo wszystko:)) Również pozdrowienia            @Annna2 :) To prawda, odważni ciągną resztę. Oczywiście, nie chodzi o głupią brawurę, lecz odwagę przekraczania  Dziękuję:)    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...