Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

sam sobie depczesz po piętach
jadąc na ciągłym replay`u

rozsiadasz się w chwilach
lecz to nie leci na żywo

rozszczepiasz się
w równoległe dźwięki
przebrzmiałe próbujesz
nucić z pamięci

i ani lepszy ani gorszy
od siebie
idziesz ku poprawie

komponując z głosów echa

stopnie wyższe od poręczy
pokonasz
bo na każdym kroku
slalomem rozsiane

zakazy postoju

Opublikowano

Witam Pani Izabello,

bardzo mi się to spodobało - materia codzienności rozpięta w pięknej kompozycji. Mógłbym się jeszcze pozachwycać - ale sądzę, że Pani tego nie potrzebuje, więc powiem o drobiazgach: może wystarczy samo "rozszczepiasz" (dla mnie "się" na końcu wisi trochę sztucznie), pomyślałbym też o celowości "i" - przed: ani.

pzdr. bezet

Opublikowano

Witam serdecznie, dziekuje za komentarz;-) Już mówię- jeśli od rozszczepiasz odejmę "się";-)-to zupełnie zmieni się sens i złamię w ten sposób treść. Co do sugestii Panów odnoszacej sie do spojnika"i"-to tutaj zastanowie sie. Moje wiersze to zazwyczaj taka konstrukcja jak gra w rzutki- strzelam do tarczy,celu(temat) rzutkami-to są pojedyncze strofy-które wykazują sie najcześciej duża autonomią-w zasadzie w wiekszości moich wierszy można je przestawiac kolejnościa, takie troche klocki(oczywiście-nie we wszytskich przypadkach, to raczej czesta tendencja niz reguła)-stąd czasem stosuje spójniki na poczatku pewnych strof , żeby położyć nacisk na to,ze właśnie w tym miejscu potrzebna jest jakaś sztywna sekwencja, no i też ze wzgledu na rytm to robie, choć rytm nie jest jakąś ważną wielce sprawą w moich wierszach-przynajmniej tak mi sie wydaje. Oczywiście to jest tylko próba odniesienia sie do Panów słow, taka"robocza strona" mojego wierszodzielnictwa, mechanizm, który wydaje mi sie, że stosuje, no ale z drugiej strony oczywiste jest, że nie zawsze ta maszynka musi dawać dobre produkty;-)

Jeszczeraz Panom bardzo dziekuje , serdecznie pozdrawiam

ahoooooooooooooooooooooojjjjj
[sub]Tekst był edytowany przez Izabella_Sendor dnia 31-05-2004 20:55.[/sub]
[sub]Tekst był edytowany przez Izabella_Sendor dnia 31-05-2004 20:56.[/sub]
[sub]Tekst był edytowany przez Izabella_Sendor dnia 31-05-2004 20:57.[/sub]

Opublikowano

heh

podoba mi się Twój sposób obserwacji świata,
nie zawsze wychodzi, ale na ogół warto jest sobie poczytać,

aczkolwiek wiersz jest ciekawy,
to jednak brak mi w nim troszkę takiego życia (szczypty mrozu na nosku ;) hehe ;))
i to tyle,

Pozdrawiam,
Kai Fist

ps
i oczywiście nie dziękuj :P

[sub]Tekst był edytowany przez Kai Fist dnia 02-06-2004 22:04.[/sub]
[sub]Tekst był edytowany przez Kai Fist dnia 02-06-2004 22:05.[/sub]

Opublikowano

zauroczył
nie zawsze trzeba pod wiatr
niekiedy dobrze jest wziąć go za rękę i wlec za sobą
przypatrując się jak oczko puszcza
twoje igraszki mnie przekonały tą właśnie powolnością
melodyką brzmienia każdej chwili
wielkie dzięki
pozwolę sobie "ku pamięci"
seweryna

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka   Twój wiersz wygląda niepozornie, ale pod powierzchnią dzieje się sporo.   podmiot niby "jest w środku” a jednak patrzy przez szybę  i to jest klucz!   jestesmy w świecie, ale zawsze trochę oddzieleni, jakby przez filtr własnej świadomosci.   dlatego ludzie stają się " przezroczyści”, a kontakt z drugim człowiekiem okazuje się czymś trudnym, niemal niemożliwym.   cukierenka z francuskimi wstawkami.   ale nie do końca prawdziwa.   pod spodem kryje się zwyczajność i funkcjonalność  co tworzy subtelny dysonans .    jest tutaj cichy paradoks.   brak głębszego kontaktu, rozproszenie, a jednocześnie drobna zgoda na rzeczywistość .   bez patosu, raczej w duchu spokojnego przyjęcia tego, co jest.   jest tu sporo finezji.   nie nazywasz napięć wprost   tylko pozwalasz im wybrzmieć między obrazami.   operujesz znakami filozoficznymi.   jest tutaj Jean Baudrillard, jest Edmund Husserl, i jest Alberta Camus.   przez te filozoficzne znaczenia nadałaś wierszowi głębi.     żeby Twój wiersz porządnie opisać potrzebny jest esej:)    
    • @Poet Ka   droga Poetko:)   mam wrażenie jakbyśmy się oboje odnajdywali w innych rejestrach rzeczywistości.   Ty widzisz rytm.   a mnie właśnie chodzi o rozpad rytmu.   chciałem osiągnąć efekt ciągłego naporu, jak fala, która nie ma wyraźnego taktu, tylko się rozbija.   chodziło mi o ukazanie endorfin w tańcu staccato w rezedrganych ciałach.   i kiedy cokolwiek podniesione przyciąganiem księżyca morze dotyka ich stóp.......     a Twoje  "zakłopotanie odbiorcy”    tak bo ten wiersz jest fizyczny do granicy dyskomfortu.   bo to nie jest erotyka  "literacka” -  to jest zderzenie prawie przemoc, prawie walka o przetrwanie.     bardzo sobie cenię Twoje komentarze:)   za ten - bardzo dziękuję:)     ps.   piszesz: "wiersz udany"!!!   no i tego potężnego wsparcia duchowego dzisiejszej nocy potrzebowałem!!!!!!!!!   caluję rączki:)            
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Tak, historia kołem się toczy, a wrażenie upokojowienia i ucywilizowania relacji międzyludzkich okazuje się tylko złudzeniem. Obawiam się, że ciekawe czasy przed nami. Dziękuję bardzo za komentarz i pozdrawiam :)       Dziękuję serdecznie. Pozdrawiam :)
    • Jestem tym o czym myślę     tęsknoty mają to do siebie gdy je omijam wchodzą w głowę niby dla żartu się panoszą                                                  szukam ratunku w gramofonie                       zlewam muzykę w każdą dziurkę to znaczy sama się przelewa z ucha do ucha za poduszkę dla Marków nocnych są okruszki    ma się rozumieć strzępy nutek albo pół_nuty - księżyc nadgryzł -  chciałam pozlepiać lecz zbyt trudne no i klej zeschły - nie na żarty                 a gdy już spijam senne muzy z mocą narkozy pełni nocy  zwykłym pociągiem znów podążam do blasków świtu - unaocznień      kwiecień, 2026         @Jacek_Suchowicz... Jacku... Twój rymowany komentarz pod poprzednim moim wierszem, stał się przyczynkiem do napisania tego powyżej. Dzięki Ci.. po raz któryś... :)  Dobrej nocy.   po cóż zalewać zmierzch muzyką ubarwi blaskiem nieba błękit i się zapadnie w ciemną nicość aby pokazać świtu piękno (...)        
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...