Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

"Umysł szaleńca"

Darkface
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Darkface

Darkface

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Chciałbym, pragnę, muszę!
Z natłoku słów duszę się
i dławię własnymi snami.
Umieram na krzyżu,
konam przybity do drzazg,
odchodzę tysiącem chwil.
Zaślinione gwoździe pieką
i bok przebity fałszem płacze
nadzieją nieczerwoną.
Drewno łamie się pod zegarem
i spadam w nieświadomość, by utonąć
w szeptach niewiernych i zbuntowanych istot szarych.
Podczas pełni lśni koniec kolejnego rozdziału
i przechodzi metamorfozę świat.
Inaczej wygląda w mych oczach.
Jestem czarnym, włochatym pająkiem!
Poluję na niewinne uśmiechy
i plotę pajęczynę z grzechów.
Pac! Zostałem zgnieciony.
Oślepiło mnie, gdy zerknąłem na kartę zdrowia Przyszłości.
Poszedł w ruch respirator.
Znów jestem śniegiem
i topię się, bo wciąż mam pazury,
bo nie chcą otworzyć mi okna w ścianie.
Rozpuszczam się gorzkością cukierniczki
i galopuję po równinie bez trawy.
Pożywiam się samym sobą,
gdy tylko mogę,
gubię się we własnym domu.

  • 4 miesiące temu...
Darkface

Darkface

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Drobna korekta kosmetyczna:

Chciałbym, pragnę, muszę!

Z natłoku słów duszę się i dławię własnymi snami.
Umieram na krzyżu,
konam przybity do drzazg,

odchodzę tysiącem chwil.

Zaślinione gwoździe pieczą
i bok przebity fałszem płacze
nadzieją nieczerwoną.

Drewno łamie się pod zegarem
i spadam w nieświadomość, by utonąć w szeptach
niewiernych i zbuntowanych istot szarych.

Podczas pełni lśni koniec kolejnego rozdziału
i przechodzi metamorfozę świat.
Inaczej wygląda w mych oczach.

Jestem czarnym, włochatym pająkiem!

Poluję na niewinne uśmiechy
i plotę pajęczynę z grzechów.

Pac! Zostałem zgnieciony.

Oślepiło mnie, gdy zerknąłem na kartę zdrowia Przyszłości.
Poszedł w ruch respirator.
Znów jestem śniegiem
i topię się, bo wciąż mam pazury,

bo nie chcą otworzyć mi okna w ścianie.
Rozpuszczam się gorzkością cukierniczki
i galopuję po równinie bez trawy.

Pożywiam się samym sobą,
gdy tylko mogę,

gubię się we własnym domu.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poezja to życie
      Myśli i słowa

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • vioara stelelor
      Navigare necesse est

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • Alicja_Wysocka
      Wyjście

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • Alicja_Wysocka
      Takie nic

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • Alicja_Wysocka
      w pół słowa

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...