Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
quo vadis?

karuzela rozpędzona kręci się
świat więcej mocniej prędzej
nieczuły jak kamień
na oślep pędzi
człowiek

ciągle w drodze nie wie
czy jutro może już dziś
skończy się czas potem
sąd

tymczasem pije truciznę
z rynsztoka o marności
walczy za ułudą goni
w końcu

przeminie amen a człowiek –
garść prochu

*– gdzie skarb twój –
tam serce twoje


zatrzymaj się na chwilę
obok życiodajnej wody
Alfa i Omega cel drogi
w ciszy

pomyśl dokąd zmierzasz
głowę pochyl i pij do woli
nasycisz się i odtąd
dostrzeżesz

istotne zwolnisz radość
odnajdziesz zatęsknisz
za nieprzemijającym
szczęściem

*por. Mt 6, 21

p.s. przepraszam za błąd w tytule
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



długi tym razem Tereso, jednak; czy nie za bardzo przegadana oczywistość, hmmm...
pewnie czasem trzeba odreagować i w takiej formie,
zwłaszcza,że odwołujesz się do wzniosłych źródeł,

pozdrawiam_kasiaballou :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



długi tym razem Tereso, jednak; czy nie za bardzo przegadana oczywistość, hmmm...
pewnie czasem trzeba odreagować i w takiej formie,
zwłaszcza,że odwołujesz się do wzniosłych źródeł,

pozdrawiam_kasiaballou :)

z W wyciągnęłam, w tej chwili jest bardzo okrojony,
więcej już nie mogę, bo straci to, co ma przekazać

dziekuję, Kasiu i serdecznie pozdrawiam
-teresa
Opublikowano

Komentarza na temat wiersza nie będzie. Za to coś odnośnie tytułu: wiemy, że Sienkiewicz tak nazwał swoją powieść, ale po co pomysł zrypywać? Umiesz łacinę, czy to tylko taka pseudointelektualna zagrywka? Ale dobra, nie jeżdżę po Tobie, tylko mam jedną prośbę: jeśli już ściągasz ten tytuł, to chociaż bez błędów. A najlepiej to sobie wcześniej sprawdzić, jak się pisało ten wstrętny tytuł, bo "na ucho" trodno odtworzyć poprawną pisownię (a z łaciną, jeśli miałaś, to tylko bardzo krótki kontakt; zbyt prosty błąd).

Pozdrawiam serdecznie.

PS. W literówkę nie uwierzę, bo "v" od "u" dzielą dwa rzędy klawiszy ;)

Opublikowano

dla każdego - może co innego być celem
i życiodajną wodą, ale chyba każdy pragnie być
szczęśliwym w życiu.
Niestety, czasem pędzimy za szybko i nie dostrzegamy,
tego szczęścia, które już jest nam dane.
Szczęście wieczne, to oddzielny temat, do którego
wolę się nie odnosić.
Pamiętam ten wiersz z W., sądzę, że budzi refleksje,
mnie się podoba.
Pozdrawiam Cię Tereniu ciepluteńko w ostatni dzień marca
- baba

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dziękuję za wskazanie błędu, nie zależy mi, żeby ktoś mi wierzył, więc nie będę nic wybielać,
nic nie ściągałam, raczej wiem jak się pisze i co znaczy, łacina nie jest mi obca, ale jestem
zszokowana...nie wiem, zaćmienie czy co, patrzyłam i nie widziałam...niewiarygodne, ale ponieważ nie ma tu możliwości poprawienia tytułu, więc chyba usunę tracąc limit...pierwszy raz w życiu taka gafa...strasznie mi wstyd...
jeszcze raz dziękuję...bo dla mnie ten błąd to jak "góra" przez "u"...

serdecznie pozdrawiam
-teresa
Opublikowano

hah od razu zapachniało mi biblią... to pewnie przez ten rozkazujący ton uwielbiany w róznych systemach religijnych. idź tam, zrób to, pomyśl a zobaczysz, dostrzeżesz...bo inaczej nie?

pomysły na życie innych są jak przeszczepy mózgu

istotne zwolnisz radość
odnajdziesz zatęsknisz
za nieprzemijającym
szczęściem

dla mnie "sprzeczna sprzeczność" w tym zdaniu: odnaleziona radość kojarzy mi się ze szczęściem więc dlaczego w stanie tej radości mam zatęsknić? jak można tęsknić za "nieprzemijającym
szczęściem". tęsknić można za czymś co przeminęło. n
ieprzemijające szczęście przestaje być szczęściem, albowiem nie poczujesz siły szczęścia nie doświadczając nieszczęścia. nic nie istnieje bez swojego odbicia.

wiersz skłonił mnie do refleksji więc oceniam pozytywnie:) pozdrawiam

Opublikowano

Wierzę, że umiesz łacinę. Widzę przecież, że "post scriptum" napisałaś po łacińsku ;-)

Bo po polsku, jak wiemy, ten akronim piszemy tak: "PS" (bez kropek żadnych).

Nie mondże siem wiencey.

Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ważne, że budzi refleksje i miło, że się podoba,
dziekuję za przyjazny "ogląd" i ciepełko, które
od ciebie bije tak wiosennie...zresztą jak zawsze
hej!
serdecznie Cię pozdrawiam
-teresa
Opublikowano

Warto prawdą się posilić Teresko. W dzisiejszym świecie, gdzie fałsz jest często usprawiedliwiany, prawdą jak najczęściej trzeba się oczyszczać.

„zatrzymaj się na chwilę
obok życiodajnej wody
Alfa i Omega cel drogi
w ciszy”

Wielu postawi pytania: a czy to warto?, a po co?, czyż żyjemy wiecznie?
Tylko, że u schyłku drogi lub na wielkim zakręcie, każdy zapyta się o sens i prawdę, tego co najważniejsze. Dla każdego prawdy będą rożne ale istotne, najważniejsze.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Nawet nie wiesz, Zbyszku, jak dla mnie ważny twój komentarz. Dziękuję za interpretację
i cieszę się, że się się podoba przekaz. Właśnie o to chodzi, by czytelnik mógł sobie zadać pytania i sam sobie odpowiedzieć - dobro trzeba rzucać do wody i niech płynie...

Tobie także życzę powodzenia
i serdecznie pozdrawiam
-teresa

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Wszechświat

       

      Nikt nie wie czy istnieje jeden wielki wszechświat, czy może też istnieją jakieś wszechświaty równoległe. Ten widzialny wszechświat jest jeden: miliardy galaktyk, tryliony gwiazd... . A wiele gwiazd ma własne układy planet. Czy zatem jest możliwe to, iż jeszcze gdzieś istnieje życie podobne w formie do tego, jakie znamy? Jeden z pierwszych badaczy wszechświata już w okresie renesansu rzucił oficjalnie taką myśl, że Bóg mógł stworzyć życie w innym układzie gwiezdno – planetarnym, a był głównie filozofem religii. Obserwował słońce i planety naszego układu gwiezdnego. Był wnikliwym badaczem „nieba”, nieboskłonu czy firmamentu. Od tego wydarzenia upłynęło już sporo czasu i doszło do znacznej ilości odkryć astronomicznych, a jednak wciąż czekamy na „wiadomość” od istniejącego gdzieś tam w kosmosie życia. Jak dotąd nie pojawiły się żadne dane na ten temat, a jedynie niejasne intuicje, domysły, hipotezy oparte o naszą nieokiełznaną fantazję.

       

      Liczące się grono naukowców wysuwa hipotezę, że wszechświat powstał około 13,5 miliarda lat temu skutkiem „wielkiego wybuchu” materii. Podobno od tego momentu stale się rozszerza, aby później się kurczyć. Jeszcze inna hipoteza głosi, iż wszechświat wcale się nie rozszerza i nie kurczy tylko jest stabilny choć w swojej postaci stale zmienny, zmienny pozornie. Alternatywną teorią jest ta mówiąca, że wszechświat powstał na pewnej przestrzeni czasu wynoszącej nie miliardy, nie miliony ale tysiące lat. Może świadczyć o tym nasza planeta, ziemia i inteligentne życie, które na niej powstało. Wszechświat nic o sobie nie wie, natomiast my, ludzie, zamieszkujący planetę wiemy o wszechświecie więcej niż on sam o sobie. Gdyby nie „zasada antropiczna” w ogóle nie byłoby mowy o wszechświecie. Istniałby sobie nie ujęty w żadną dyscyplinę naukową. Zatem gdyby nie istniała stała grawitacja, stała prędkość światła w próżni i tzw. „stała Plancka”, wszechświat by nie istniał, czyli nie istniałaby świadomość o wszechświecie we wszechświecie. I w ten oto sposób myślenia mamy wszechświat godny podziwu, ogromny, wspaniały. Prawdopodobnie dzieło „inteligentnego projektanta”. Warto spojrzeć jeszcze na układ planetarny naszej gwiazdy, słońca i na krążące wokół niego planety różnych rozmiarów i rozmaitej materii. Choć tak bardzo różniące się od siebie planety, każda odgrywa ważką rolę w układzie planetarnym.

       

      Na przykład Jowisz, który pełni m. in. rolę „pochłaniacza” wszelkich, kosmicznych „śmieci” jest największą kulą gazową i to z tego powodu jego siła przyciągania jest tak wielka. Ma liczne księżyce; na jednym z nich podobno jest woda. Czy to przypadek, że pełni on rolę takiego „odkurzacza” i pozwala ziemi na spokojne trwanie, nie niepokojone przez komety, planetoidy i inne „śmieci” kosmiczne. Ziemia... jedyna planeta pełna życia, położona niezbyt blisko słońca i nie za daleko: czyżby też przypadkiem? Czy można policzyć ile gwiazd ma własne układy planetarne, a ile ich nie ma w ogóle? W galaktyce są tryliony gwiazd, a galaktyk mamy trudną do policzenia ilość. Naukowcy skonstruowali nawet specjalne urządzenia emitujące sygnały informacyjne w kosmos, w nadziei, że jakaś inteligentna, obca cywilizacja odpowie na nasze sygnały wysyłane z ziemi. Jak dotąd panuje „grobowa cisza”. Wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że jesteśmy sami w tym ogromnym wszechświecie: żadnych kosmitów ni widu ni słychu. Niektórzy spekulanci popularnonaukowi wysnuwali teorie na temat piramid egipskich czy Płaskowyżu Nasca, tajemniczych „kręgów w zbożu”. I co? I nic... . Nadal ziemia krąży po orbicie samotnie. Jednak wszystko wydaje się mieć jakiś cel, cel ukryty, nieoczywisty, nasuwający się człowiekowi myślącemu. Człowiek, skoro został obdarzony rozumem musi mieć jakiś cel swojej egzystencji we wszechświecie, musi znaleźć odpowiedź na dręczące jego pytanie: po co istnieje? Gdyby życie na ziemi było bezcelowe nie posiadałoby przecież umysłu tak uporczywie domagającego się odpowiedzi na to pytanie.

       

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...