czarna flegma melancholii

[leonard scott]

Poza światem,
ktoś tak kiedyś pod mostem się czuł
jak tamtego dnia.
Za mało liryczny
za dużo cierpiący.
Wciąż niemożny
własnego aurea mediocritas.
Droga do De
gdzieś w górach wije się.
Za bardzo w obłokach
za bardzo we mgle.
Gdzie para…
gwiazdy się rodzą i umierają.
Wybuch za wybuchem
to świat się rodzi z podbrzusza boga.
To ja wyrywający ciemne krople ze swojego sklepienia.
Czarna flegma melancholii
zabija stworzenie lepiej niż inna broń niewiedzy.
Zabiłem się z przewiedzy

[Rafał_Leniar]

"Droga do De
gdzieś w górach wije się."

Dość nieudolne. Ogólnie proszę unikać w wierszach tak wyeksponowanych sformułowań, jak np:

- "za bardzo w obłokach, za bardzo we mgle"
- "gwiazdy się rodzą i umierają"

W dodatku kontrastuje to ze zwrotami typu "podbrzusze boga" /nie wiem, czy w tym kontekście to dobrze brzmi i... znaczy?/ Tytuł również zniechęca.

Nie skreślam tematyki ani myśli, które skłoniły do napisania takiego wiersza. Po prostu autor jeszcze nie potrafi dobrze tego w słowa ubrać. Proszę ćwiczyć :)

Powodzenia życzę i pozdrawiam (świątecznie).

[Don_Kebabbo]

Czarna flegma melancholii.

Pozdrawiam.