Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
napięta synapsa a za moment dźwięk drzewa świerkowego jeśli zamysłem było stworzenie subtelnego ertoyku, to niestety moja skojarzeniowość powędrowała do lasu
tu będę sarkastyczny ale kojarzy mi się to z romansem drwali

a tak na poważnie to te skrzypce wykorzystane były już u Różewicza
cztery ściany to też znany powielany wątek, sam się przyznam że nie raz go w wierszydła pakowałem, niestety jak na erotyk czegoś tu brakuje

a tu zacytuje wcześniej wspomniany

o świcie kiedy odchodzisz
twoje kształty
wyłuskane z nocy
są jak skrzypce jasne
brzozowe biodra
wygięte wyprężone struny
jeszcze drżące

powleczony osnuty
twoim dotykiem
pokrowcem z pieszczot
słodkim nie zasnę

dzień napełnia
biały jak białko oka
i czysty

Tadeusz Różewicz


pozdrawiam
Opublikowano

mimo wszystko warto powielić skrzypcowy erotyk, bo mam wrażenie, że umiesz:) jest subtelność ale moim zdaniem skoro i tak jest bardzo mini to można mu trochę odjąć (dodając jednocześnie)

dla siebie wyłuskałam tyle:

jak strunę muśnij mnie
palcami
rozproszę
napiętą synapsę
w cichy dźwięk drzewa

prestissimo
odbiję się echem


pozdrawiam świątecznie
/martyna

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Ogólnie skromnie, acz całkiem miło.

Pozdrawiam.

będę sarkastyczny ale kojarzy mi się to z romansem drwali
czytamy z uśmiechem na twarzy a nie nerwem interpretatorskim, dystans dystans i jeszcze raz dystans

piszesz do mnie Rafale jakbym nie umiełą czytać, szkoda, że tak mnie oceniłeś

pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



O matko, ja nikogo nie oceniam. To z przymrużeniem oka było. Zarzutem z mojej strony może być jedynie to, że nie widzę nic konstruktywnego w wypisywaniu takich sarkastycznych skojarzeń. I o jaki nerw Ci chodzi?

Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Bardzo dziękuję!!!   Kolejne uciążliwe oblężenie po Tyrze, tym razem Gazy trwające zdaje się 3 miesiące mocno nadwyrężyło cierpliwość Macedończyków. Efekty tego poznamy :)   Bestia na łańcuchu. Pod Gazą daliśmy jej pić, teraz nie chce zasnąć.   Pozdrawiam
    • @Alicja_Wysocka   Dziś jakiś smuteczek zagościł w pięknych wierszach.   W Twoim najpierw jest błękit "Niebieskiej Karty" - potem granat "fochów". To zestawienie z emocjonalnym ciężarem siniaków robi ogromne wrażenie. Metafora przemokniętej łódeczki idealnie oddaje poczucie bezsilności i ciężaru niewypowiedzianych słów. Świetna puenta - pozbawienie kogoś statusu "schronienia" to mocne wyznanie zawodu drugą osobą. Ten wiersz boli podczas czytania, ale bije z niego też siła - siła kogoś, kto przestał pytać.   Poruszający i piękny tekst.
    • W sklepie spożywczym w miejscowości Biała jedna musztarda z miodem się zmieszała. Keczup aż oniemiał, raz bladł, raz czerwieniał, a Sarepska z zazdrości zzieleniała.
    • @Kapirinia A zagadką pozostaje dlaczego, z reguły, po skręceniu całości "przedmiotu", jedna zostaje.
    • @Migrena   Ten utwór to niemal kliniczny zapis rozpadu tożsamości po stracie. Dokumentujesz to , co dzieje się z Tobą, gdy nagle znika druga osoba. Używasz języka surowego, technicznego, jakby to była awaria. Organ bez ciała - uczucie zbędności, materac - jak drukarka 3D, myśli - błędy w systemie - to świetne metafory.   A natura nieobecności jest żywa, ma temperaturę i siada naprzeciwko - jest jak pasożyt.   Słowa stają się „cudzym nagraniem” - poczucie wyobcowania, bez relacji z drugą osobą, komunikacja traci fundament. Pozostaje tylko „szum”. "Czas nie płynie, czas naciska" - to metafora o depresyjnym działaniu czasu, który staje się ciężarem. Wiersz jest wyjątkowo smutny, o byciu „przesuniętym poza siebie” . Człowiek fizycznie jest obecny, ale psychicznie czuje się jak błąd w nieczułym świecie.   Wiersz jest gęsty od niesamowitych metafor - tak, jak u Ciebie, a z każdym słowem czuć szczerość.   Świetny tekst!  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...