Jako powietrze

[KaRla Kozłowicz]

milczysz
uśmierciłam aksamitne w dotyku słowa
pogrzeb zaufania
na które pracować ciężej
niż tam stopy pod ziemią
było mi dane

nie poczujesz drżącej krtani
nawet gdyby drżała nią cała Ziemia
przecież mnie nie znasz
traktowana jak powietrze
oddalasz łoskot swoich stóp
w zawsze czystych bucikach

nie pasuję
ani tutaj ani tam
zmienna bardziej niż pogoda w marcu
wtedy są moje urodziny
może to dlatego

egoistka - egoista
nie jest obce
nie zawsze zgodne
pamiętam
inni też żyją

wciąż milczysz
czasem rzucając że nie istniejesz
że to moja wina
nie jestem cesarzem czy cesarzową
ani Ty moją poddaną

zabij jeśli przeszkadzam
nie umiem istnieć
pamiętając Cię jako powietrze

przepraszam