Zmierzch

[Valdessa Kane]

W smutku krainę podążam
strugami łzawymi zroszoną
wonna soczysta zieleń
okrutnie rani me stopy
słońca ciepło rozkoszne
w popiół przemienia me ciało
tonie w studni przeszłości
czułego dotyku wspomnienie

[Łucjan Wilga]

W zimnym pokoju, wśród lodowatej pościeli na łóżku w którym od dawna nie moge znaleźć sobie miejsca na choć małą odrobiene snu, po mojej głowie krążą podobne myśli...
Utwór bardzo misie... choć ja już od dawna nie widze różnicy między zmierzchem a świtaniem..."bo kazdy dzień wrasta w noc"...
pozdrawiam serdecznie
dobrej nocki
ŁW

[Marek Wieczorny]

Pani Valdesso!
Wiersz króciutki, ale ile w nim smutku i tęsknoty za Nim. Nic Bohaterkę wiersza nie cieszy ani soczysta zieleń, ani słońce...
Może z tej studni przeszłości można by (jutro? pojutrze?) wydobyć dotyku wspomnienie?
Serdecznie pozdrawiam
Marek Wieczorny