Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

z początków

były__premier
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

były__premier

były__premier

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

wybieram ślady, trop zaznaczony kredą
i chłodne dłonie. historie,
których nie dotknęłaś, niezapisane kartki.

zapełnisz, gdy zagoją się szwy. kiedyś
rozmawialiśmy, jak wydostają się cienie z ciał,
a krew ogłaszała bojkot. gdzie będziesz
równio drgań, lepki deszczu?

zobacz, jak się ulatniasz
w ciemny zagajnik.

Dotyk

Dotyk

Opublikowano
Opublikowano

szwy goją się wtedy, gdy poeta ma na to chęć:) - ta fraza bardzo piękna akurat.

"równio drgań, lepki deszczu? " - czy czegoś się tu nie zjadło?:) - chyba równino?

ostatni dwuwers sio.

reszta świetna

poprzedzające zdanie z pytajnikiem - kapitalnie zamyka wiersz

były__premier

były__premier

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



tak wiem, ale mnie to nie zaspokaja, choć nieźle bez cody gra wiersz, ale mimo wszystko jakiś niedopełniony jest dla mnie;) świeży, więc niech sobie wisi.

równia to pojęcie matematyczne, tak, mocno wymyślone, ale drga;)

dzięki Mirko:) pozdry
Dotyk

Dotyk

Opublikowano
Opublikowano

rzeczywiście:) z matmy mialam poprawkę:) Ale nie jest to tak czy owak - ładne.

Przy puencie się upieram:)
Jeśli nie uważasz tego za dopełnione - to dopełń inaczej, powaga:). Bardzo warto

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Na Nowym Świecie

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Proszalny to miłe...dziękuję:)
    • Proszalny
      Na Nowym Świecie

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Posługujesz się językiem tajemnym, znanym tylko poetom. 
    • Proszalny
      gra

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Przypomniały mi się słowa "kto we mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie". Nie traktuję tego dosłownie, jako obietnicę życia wiecznego. Myślę, że w słowach tych kryje się tajemnica mówiąca o tym, że kto wierzy w dobro, choćby upadł - powstanie. Na tym polega zbawienie.
    • Jacek_Suchowicz
      bezwstydnie i niedyskretnie

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      @Poet Ka dzięki :))   @KOBIETA dzięki za informację  :))   @Berenika97 jak się okazało  - może :)))
    • Proszalny
      Ona i on

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Chciałbym powrócić na opuszczone wybrzeże, gdzie napotkałem tę parę. Ona była dla niego, on dla niej. Ja byłem postacią z oddali. Ona mogła być Eurydyką, a on Orfeuszem, tuż po tym, jak wyrwał ją z głębi piekieł, bowiem w tym wymyślonym świecie każdy mit miał szczęśliwe zakończenie. Choć „zakończenie” to złe słowo, bo oni rozpoczynali pisać swoją historię. Widziałem, jak wspinają się ścieżką na wysoki klif. Nad nimi stał chylący się ku upadkowi dom. Nie jest to tylko metafora, bo dom ten, naprawdę chyląc się ku morzu, spoglądał pustymi oczodołami okien w wiszącą pod nim przepaść. On nigdy nie lubił zabaw w dom, ale dziś myślał, że chętnie zobaczyłby ją, wieszającą w oknach muślinowe zasłony. Ona jeszcze nie wiedziała, czy jej widok krzątającej się wokół codziennych spraw byłby dla niego przyjemny. To mógł być ich pierwszy dzień wakacji, urlopu od życia, jaki wzięli w tajemnicy przed bliskimi. Nikt nie zauważył ich zniknięcia. Na wąskim pasku plaży pod klifem wyrastały obumarłe pnie drzew. Nocami ktoś śpiewał na wydmach. Nocami zapalały się pojedyncze światła w oddali, światła domów identycznych do tego, w którym mogli zamieszkać razem. Wybrzeże było pełne wymyślonych światów. Tej nocy głos świerszczy podobny był do piasku przesypującego się w klepsydrze. On usiadł na ławce przed domem. Pachniał kwitnący bez. Był też inny zapach, dobrze mu znany, choć nie potrafił go nazwać. Tak pachnieć mógł przebudzony las, wilgotne włosy kobiety, o której marzył. Ona siedziała tuż obok, nie zdając sobie sprawy, że to, co się dzieje, jest prawdziwe. Niby wierzyli, że opuścili piekło dawnego życia. Jednak, by wiara stała się prawdą, potrzebowali czasu, wybuchów żalu zapadających w morze. Drobiazgów, z których składa się każdy dzień.    

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...