Cięcie

[Dotyk]

Tym razem zaniosło ją na zapomniane tory. Nie ma co
liczyć na pociągi - dawno odeszły. Życie toczy się
w kolonii podkładów, w mikroskopijnych kawalerkach
dla korników. Na poboczach przerośnięte badyle, jeżyny,
odwodniony mech - krajobraz z ograniczoną pojemnością.
Miejsce niczyje wzięło ją pod opiekę; a czy nie lepiej
spaść i nic nie poczuć, zamiast wysiadać powoli?
Krew dzikich zwierząt rwąca, ale rozkłada się spokojniej.

[Fanaberka]

Bardzo ładny wiersz - refleksyjny, zdystansowany, z tym co lubię i cenię - przestrzenią dla czytelnika.
Korci mnie, żeby napisać jak go czytam, nazwać ten etap podróży, ale nie zrobię tego ;)
Pozdrawiam.

[Dotyk]

zrup!!!

:)

[Fanaberka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Musiałabym się do czegoś przyznać, nie da rady.
;-))

[Stefan_Rewiński]

Bardzo ładnie. Pozdrawiam sąsiadko. Stefan.
P.S. Zagubiłem Twój telefon.

[Marek Paprocki]

nie martwię się o ciebie ponieważ zapomniane tory to bezpieczne miejsce , sprzyjające refleksyjnym spacerom.

[BoboFrut]

jakie to słabe.

[Dotyk]

omatko

[JacekSojan]

"zapomniane tory", "miejsce niczyje" - można też zamiennie: ślepy tor, urwanie więzi, zagubienie, utrata celu, duchowa banicja w relacjach ze światem, ludźmi;
tak, piękny wiersz, z głębokim rezonansem;
J.S

[BoboFrut]

To kiedy tomik? Pani Dotyk.

[Dotyk]

który?:)