List z daleka

[Ania_Ostrowska]

Kochana Córeczko,

Musiałam Was opuścić tak szybko, że nie zdążyłam się nawet pożegnać. Szast - prast i już mnie nie było. Wiem, że to bardzo bolało.

Córeńko, serce mi się kraje, kiedy widzę jak płaczesz. Ja też bardzo za Tobą tęsknię, ale teraz jeszcze nie możemy się zobaczyć. Kochanie, pamiętaj, Mama zawsze jest przy Tobie; nawet gdy mnie nie widzisz, ja jestem tuż obok. Kiedy jesteś w szkole i kiedy wracasz do domu, gdy jest Ci wesoło i smutno. Cieszę się bardzo z tej piątki z przyrody i bardzo jestem z Ciebie dumna, że nie marudziłaś przy obiedzie u Babci, bo przecież wiem jak bardzo nie lubisz wątróbki! Kochana Babcia, bardzo dba o to, żebyś wyrosła na dużą i silną dziewczynkę.

Tu, gdzie teraz jestem, jest bardzo pięknie. Mnóstwo starych, trochę dziwnych drzew i kwiatów, o skomplikowanych imionach. Pamiętasz naszą Zaczarowaną Polanę, którą odkryłyśmy przypadkiem, w tym zagajniku obok pola wujka Mietka? To miejsce bardzo ją przypomina; też jest tak spokojnie, cicho, jakby uroczyście i nieco tajemniczo. Tylko trawy nikt tu nie ścina, więc jest tak wysoka, że główki kwiatów, łakome słońca, ledwie się z niej wychylają. Pięknie to wszystko faluje gdy zawieje wiatr. Odkąd tu jestem wciąż jest bardzo ciepło, może tu nigdy nie ma zimy?

I wcale nie jestem sama; jest mnóstwo osób, które dotarły w to miejsce wcześniej niż ja. Przede wszystkim jest Dziadek Bronek, na pewno go jeszcze pamiętasz, prawda? Uśmieliśmy się razem niedawno, wspominając jak uczył Cię jeździć na rowerze, a Ty ciągle tylko skręcałaś w prawo, w lewo nie chciałaś ani razu! Pamiętasz? Jest też Ciocia Zosia i Pani Klara z tego małego domku pod lasem – bardzo się obie zaprzyjaźniły i wciąż dyskutują, kiedy najlepiej udaje się wiśniowa konfitura. I kilka moich koleżanek klasy, których nie widziałam już wiele lat a prawie wcale się nie zmieniły! Objadamy się biszkoptami, pijemy lemoniadę cytrynową i zbieramy poziomki. Całkiem jak na pikniku!

Ach, byłabym zapomniała! Jest też nasz kłapouchy Czarnuś! Ma się doskonale, łapka całkiem mu wyzdrowiała; wciąż biega wesoło poszczekując na motyle, które umykają mu sprzed nosa. Jest ulubieńcem wszystkich, rozśmiesza mnie zawsze, jak stroi te swoje psie miny.

Głowa do góry, Maleńka! Wiem, że potrafisz być bardzo dzielna. Opiekuj się Tatą; dbaj żeby jadł dużo owoców, nosił szalik i łykał swoje tabletki. On teraz bardzo Cię potrzebuje a ja wiem, że mogę na Ciebie liczyć.

Poproszę kogoś, kto zagląda do miasteczka, żeby zostawił ten list na progu; nie wiem jeszcze, kiedy następny raz będę mogła napisać, ale napiszę na pewno

całuję Cię bardzo, bardzo mocno
zawsze kochająca Mama

[Dominika_Stara]

Lekka, przyjemna wizja śmierci i nieba. Miło się czyta. Dobrze wyraziłaś taką macierzyńską miłość (i tęsknotę?). Bardzo mi się podobało. Twoje teksty dobrze oddają uczucia. Ten był krótki, a takie lubię (pomijając to że sama ich nie piszę). Pozdrawiam - Dominika

[Ania_Ostrowska]

Dominiko, dziękuję za przeczytanie i komentarz. Chodziło mi głównie o sprawdzenie własnych możliwości warsztatowych w zakresie takiego środka wyrazu jak list, który z definicji jest bardzo osobisty i emocjonalny. Celowo sięgnęłam po tak ekstremalny temat, żeby emocje były silne. Staram się rozumieć, że sprawa życia po śmierci może nie być oczywista dla wszystkich, choć przyznaje, że z trudem.
Jeśli w Twoim odczuciu ten list dobrze oddaje macierzyńskie uczucia - to bardzo się cieszę - o to właśnie mi chodziło -
pozdrawiam serdecznie -Ania

[BlackSoul]

Noooooooooooo przyznaję, że początek jak z niskobudżetowego dramaciku. To mną troszkę wzdrygnęło, ale potem. Bardzo przyjemny opis krainy PO. Psiak najsłodszy :)
Duży plus, bo miło się czyta.

[Ania_Ostrowska]

Uff, no to odetchnęłam! Pisząc ten tekst, zdawałam sobie sprawę, że ocieram się o pogranicze kiczu - ale jak kiedyś już pisałam - ja to właśnie lubię najbardziej!
Dzięki, że napisałaś - pozdrawiam - Ania

[Liryczny_Łobuz]

Witaj Aniu :)

Ten Twój list bardzo mnie zaskoczył - znakomity pomysł!
I jest w tym liście - klimat domu i miłości, pozwalający dziecku oswoić się z tym trudnym problemem.
No bo kiedy przestajemy być dziećmi ?
Kiedy dowiadujemy sie, ze MUSIMY umrzeć.
Potem ten strach przed śmiercią przenosimy na swoich bliskich - ale i nas kiedyś dopadnie.

Bardzo nastrojowo napisane - i już chyba czas, Aniu - na COS WIEKSZEGO!
Mam nadzieje niedługo przeczytać pierwszy fragment - powieści.

Pozdrawiam - Marek

PS
Znalazłaś Grodzieńską? Ten tytuł tomiku to była - "Żabka" !

[Ania_Ostrowska]

Marku, jesteś naprawdę niezawodny! Wciąż próbuję różnych form (teraz bardzo zafascynowało mnie haiku) ale - realnie oceniając własne możliwości - powieść to dla mnie za duże wyzwanie. Mam jakieś szkice do "Trzech sióstr" ale muszą się jeszcze odleżeć. A co z Tobą? Pisałeś wprawdzie, że z "Jemiołuszek" nic nam więcej nie pokażesz, ale może wkleisz coś innego? Bardzo czekam - Ania
P.S. I dzięki za pomoc z Grodzieńską!

[Liryczny_Łobuz]

Heeej!

Naprawdę mi się spodobało!
A co do Haiku - to świetne ćwiczenia - jak w jednym, dwóch słowach - zamknąć dużo treści. A przydaje sie o najczęściej na końcu rozdziału.

No i namówiłaś mnie - zamieszczę pierwszy rozdział, innej pisanej teraz powieści.

Ostrzegam - to coś "z zupełnie innej beczki"!

A tak, przy okazji - to oprócz 3 Sióstr - powinnaś jeszcze pisać coś zupełnie innego w formie, lub temacie (historia, coś dla dzieci?) - bo każdy miewa przestoje intelektualne, swojej weny - i wtedy HOP! do czegoś innego. I tu rodzą sie inne pomysły.

Dobra - idę zamieścić to coś!
Marek