mama(M) - kształtowanie

[BlackSoul]

Odcięli pępowinę przy samej głowie - karmiła mnie dupą. Połykałam mineralne gówno, w kształcie lodowych gałek. Do teraz mam zatkane uszy. Leczę się u specjalistów i mam w nosie co kto o tym myśli. Ludzie nie muszą wierzyć w to, że straciłam ręce kiedy próbowałam się wydostać. To jej biodra zmiażdżyły mi ramiona. Chciała zobaczyć jak będę wyglądać bez palców. Z początku nie krzyczałam. Nie zdawałam sobie sprawy z sytuacji. Dopiero po chwili, ból wdarł się przez szyję, do głowy i rozlał się po oczach. Płakałam, a obcy ludzie patrzyli na mnie z pożałowaniem.
Potem czas przeminął. Z liścia w liść przechodziły godziny. Transformacje na otwartym sercu, bez znieczulenia. Jedynie strzał w tył głowy gumowym młotkiem od czasu do czasu, żeby się obudzić. Reakcje różne, niezamierzone. Odbijanie się od ścian, przetaczanie wzdłuż równika.
W czasie kształtowania osobowości, goniła mnie z nożem. Widziała coś takiego na jednym filmie. Niby pomaga to człowiekowi w byciu twardszym, w przesunięciu bariery lęku.
Droga ucieczki zamykała się w dwóch pokojach z kuchnią. Chowałam się w szczelinach między meblami. Podkurczałam nogi i zwijałam język. Było mnie o połowę mniej. Traciłam oddech, żeby nie zdradzić swojej pozycji. Ukrywałam się tak godzinami, bez jedzenia, picia, wypróżniania się. Czekałam aż się uspokoi, a nóż powędruje na swoje miejsce, chowając zęby. Wychodziłam z ukrycia, o parę kilogramów lżejsza. Traciłam ich najwięcej w okolicach serca i oczu. Z tygodnia na tydzień, traciłam ostrość kolorów. Farba szarzała na skórze, ubraniach, w kącikach palców. W wieku rozrodczym, byłam już szarą materią, z dobrze zarysowanym otworem gębowym. Nie było nikogo kto dostrzegłby cierpienie. Ludzie, rozrywający czas na niewidzialne cząsteczki, przechodzili przez ściany jak duchy. Mijaliśmy się w postrzeganiu i istnieniu.

Czasem jeśli dobrze wyostrzy się wzrok, można mnie zobaczyć, sunącą po ścianie w promieniach słońca, lub słabym świetle nocnej latarni. Mam kształt człowieka, takiego przeciętnego z rodziny kręgowców. Jestem wypełniona ciężkim powietrzem. Obciąża mnie jak metalowe gwoździe wbijane miarowo w siebie nawzajem. Zlewam się z półmrokiem jak czarny atrament na zapisanym wcześniej papierze i
nie mam duszy.

[Ania_Ostrowska]

W moim odczuciu - bardzo dobitny obraz skoncentrowanego okrucieństwa, sadyzmu i rozpaczy - aż ciarki przebiegają po krzyżu. Przerażające w wyrazie, bardzo dobre w formie.
Pozdrawiam - Ania

[Dominika_Stara]

Zgadzam się z Anią. To straszne, ale napisane bardzo dobrze. Pozdrawiam i życzę miłego pisania - Dominika

[UFO]

To "było mnie o połowę mniej" w tym tekście zrobiło na mnie wrażenie...całość ok, bo ma dobrą płynność. Plusowo

[BlackSoul]

Aniu ciesze się, że tak to odebrałaś.
Smutny tekst o smutnym człowieku.

pozdrawiam

[BlackSoul]

Dominiko i UFO , dziękuję za przeczytanie i wzruszenie.

pozdrawiam

[BlackSoul]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

kształtowanie jest dobre, ale samoistne, bez "wspomagaczy"
dziękuję za przeczytanie

pozdrawiam

[piotr_boruta]

tak...to bardzo dobry tekst...każde słowo ma tu swoją wagę...robi mocne wrażenie...

[BlackSoul]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

miło na sercu że zrobiło wrażenie :)