mewa padła

[trzecia kreska]

wziął się w garść że po nadgarstkach spływa
w kałuży na łokciu w starej łodzi cicho pływa
światłem różdżkarza latarni na skraju języka
stado jednej mewy ślinę ściekającą łyka

drżą stopy zimną ziemią i jego niemocą
różdżką w oku spływa czy i łzy się nie kończą
w mózgu jeden krok nadal pracą nieskończoną
mewa z liściem zielonym to już jest chyba gołąb

łódź to przecież arka jeśli z ptakiem na pokładzie
jeśli różdżka stoi w oku wysysa z mózgu magię
zielony liść z ziemi pod oko stare kładzie
mewa padła pogrzeb cmentarz w łokcia stawie

łódź osiada rozsuwając suchej dłoni palce
sypały się szyby czy może gwiazdy pękały
różdżkarz osiada zmęczony po szklanej walce
co z tego że sypiące skoro dwa tygodnie stały

[drewniane palce]

różdżkarzu, ślepy już na światło inne coś tam dalej nie pamiętam już. ale różdżkarz przecież mój. jeszcze w twojej książce powinna być zagięta strona.



trochę jak kadr z filmu albo etiudy.


dla mnie 'sypały się szyby czy może gwiazdy pękały' .


ale ten też nie nowy- już go czytałam.



i as always hopeing you're well
-pzdr
trochę nadmorsko jeszcze.

[trzecia kreska]

że stary to dla sprawdzenia czy tu sie odzywasz jeszcze.
intepretacja właściwa jak najbardziej
tak tak to taka historia właśnie
i co z tego że sypiące skoro dwa tygodnie stały

pzdr kr

[Tali Maciej]

brak rytmiki utrudnia w płynnym czytaniu
pozdrawiam

[drewniane palce]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

czyli, że niewłaściwa ta interpretacja była.


mówisz że taka? pokręcona widać.


stały, stały.


chyba sypiące bardziej pociągają.


jak ty się nie odzywasz to i ja się nie odzywam- nie lubię się wychylać ;]. chociaż przecież, oczywiście, odzywam się. as you see.


pzdrwi- am.