Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Po prostu

anna_rebajn
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

anna_rebajn

anna_rebajn

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Nie musisz przecież się odzywać
wyczytam pośpiech z gestu dłoni
i w siatce zmarszczek znajdę ciebie
choćbyś się nie wiem jak w nich schronił

znamy się chyba już za dobrze
ścieżki uśmiechu bruzdy zmartwień
stworzyły dla nas obraz twarzy
i odcisnęły w oczu mapie

czasem spoglądam tak po prostu
by sprawdzić ile znam na pamięć
słów co zniknęły pod powierzchnią
ciszy w spokojnym oceanie

małe pająki zawsze będą
w milczeniu sieci dla nas plątać
więc tak jak wtedy pierwszym razem
jak w lustrze w tobie się przeglądam

uśmiechasz się choć ust kontury
nie drgają nawet o milimetr
kiedy połówki myśli tworzą
księżyca znaną dobrze bryłę

i tylko może chleb na dwoje
nie całkiem równo połamany
mógłby powiedzieć o nas więcej
niż dziś o sobie wiemy sami

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      W niedopowiedzeniu

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Myszolak   Ten wiersz opisuje miłość, która jest obecna i jednocześnie głęboko nieobecna. Jest coś trudniejszego do nazwania - bycie widzianym tylko z powierzchni. "Kończę się na zdrobnieniu" - to zdanie uderza jako pierwsze i zostaje najdłużej. Zdrobnienie zamiast imienia to czułość bez zobowiązania, bliskość bez prawdziwego zainteresowania tym, kim ktoś naprawdę jest. A ta tapeta na brudnych ścianach - to świetny obraz. Tak właśnie wygląda związek utrzymywany pozorami - kolorowo z zewnątrz, a odchodzi w miejscach, których nikt nie chce zobaczyć. Końcowe pytanie "Jak śmiesz kochać, nie widząc?" jest zmęczonym, bolesnym zdumieniem. Świetny tekst!
    • Berenika97
      Wielka cisza

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Marek.zak1   Rzeczywiście , dobrze. że mi przypomniałeś Marka G. Pięknie to połączyłeś. :)       
    • Rafael Marius
      Uważność

      Przez Rafael Marius · Opublikowano

      @violetta Z dzisiejszego spacerku. A ta czerwona to róża?

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                             
    • Berenika97
      Poliptyk:Cztery Pory Roku

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Poet Ka   Ten wiersz to mistrzowski poliptyk, w którym wschodnia forma (zastosowałaś tu  sylabiczne haiku - aż musiałam policzyć sylaby - cudne!) staje się ramą dla tętniącej życiem polskiej natury. Najbardziej zachwyca mnie letnia część (Natsu) - lustrzana konstrukcja zwrotki genialnie imituje opisane zaraz potem odbicie łopianu i motyla w czystej wodzie. Wspaniałe jest też użycie słowa "abakany", które nadaje jesiennemu lasowi mięsistej, tekstylnej faktury.    No i tytuł - bardzo dużo mówi. Poliptyk to wieloczęściowy obraz, często ołtarzowy. Używając tego słowa , sugerujesz, że te cztery miniaturki tworzą jedną, nierozerwalną całość - cykl życia i śmierci, stały rytm natury. Natura zostaje tu podniesiona do rangi sacrum.   Jestem zachwycona Twoim tekstem! :) Pozdrawiam         
    • Marek.zak1
      Wielka cisza

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      @Berenika97 Tak właśnie pomyślałem z tymi zejściami, poza tym chciałem, żeby było, jak naprawdę było. Co do tej sceny, jest przy bandzie, ale bez niej Kasia może nie poprzestałaby na grzebaniu w sprawie, co mogłoby się źle zakończyć dla wszystkich biegaczy, jak i dla amerykańskiej farmacji.  Cieszę się, że Marc i wartości rodzinne przypadły Ci do gustu. na marginesie, w firmie Liser pracował niegdyś Marek G. i zapewne jest tam dobrze pamiętany:). Historia lubi zataczać koło, przynajmniej czasami. Pozdrowionka.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...