Kontakty z naturą

[Konstantinodos]

patrząc w oczy ptakom rozpoznajesz niebo
skrzydła obłoków w pulsie malutkiego serca
przenikające przez bramy powietrza na ziemię
i tak oto niebo spogląda na ciebie

bo widzisz, jest wiele możliwości kontaktu
na przykład połóż rękę na ciepłej korze drzewa
oddech lasu pod skórą obudzi w tobie jesień
i znikniesz w słowach liści, w stukaniu dzięcioła

możesz też zanurzyć swoje włosy w rzece
jej chłodne ciało w drżeniu zabierze ci duszę
niosąc ją w ocean ze wschodem słońca wzniesie
wiejąc w żagle statków na drugiej półkuli

albo chwila, kiedy płaczesz widząc stado brzóz
– w ten ranek iskry rosy spijają jak ty
gdy budzisz się latem, na zboczu wzgórza:
w lekkim deszczu, w półsennym powietrzu

lub tam, w trzcinie jeziora – jeszcze jako dziecko
odkryłeś miejsce, dokąd przypływały umierać łabędzie
duszek, który został w tobie wychodzi tylko wiosną
dlatego szukasz przejścia wśród łąk przystrojonych w kwiecień

pomiędzy nami a naturą jest bliskość, przez wieki
w nas ukryta łączność, która wciąż odzywa się, i tylko śmierć
ona tylko wie, gdzie początek jest, a gdzie koniec – ta
granica, za którą wiatr jest jak oddech, a oddech jak wiatr

[Stefan_Rewiński]

To jest dobre.

[M._Krzywak]

ale nudne.

[Lena Achmatowicz]

ale długie.

;)

"albo chwila, kiedy płaczesz widząc stado brzóz"
"duszek, który został w tobie wychodzi tylko wiosną"
"pomiędzy nami a naturą jest bliskość, przez wieki"
to nie jest dobre.

[Justius Kroom]

Taaak - dobrze napisane...
miejscami nawet bardzo dobrze (np. 1 i 3 zwrotka)

pozdrawiam
J.