Teatr

[Agata Pawlus]

Codziennie rano sama wstaję
Łóżko tak puste
Zasłało się samo
Teraz w płatkach z mlekiem topię swe chore sny
Znowu szkoła, kolejny dzień
Tak samo parszywy jak te poprzednie
Bezwyrazowo gubię się na własnej klatce schodowej
Szukam dłoni, lecz nic dla mnie nie pozostało

O tak, ja znam was,
Nie macie dobrych słów dla takich jak ja

Straconych, zdeptanych przez świat


nadziejo, straciłyśmy kontakt
[sub]Tekst był edytowany przez Agata Pawlus dnia 19-05-2004 18:24.[/sub]

[Michał Kowalski]

przykro mi, mnie się nie podoba - straszny bałagan w tym wierszu
pozdrawiam