Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Każda babcia jest kochana
i bardzo zapracowana,
żeby wnuczkom dogodziła
i do kiszonki coś grosza wpóściła.

Każda babcia jest kochana,
bo się bawi z nami
nie tak jak mama i tata,
którzy są zapracowani.

Każda babcia jest kochana,
bo to ona swą miłością płonie,
ona nas uczy kultury
i miłości w której powinnysmy żyć
Każda babcia jest kochana
i każdej zaśpiewajmy 100lat,
bo bez babci nie było by nas

nie było by wnucząt.

Każda babci jest kochana,
bo kochamy wszyscy Ją,
taką babcię co się martwi o nas
taka babcia to jest skarb!

Dla wszystkich babć razem spiewajmy
100lat niech żyja nam
i jeszcze jeden dziej dłużej.

To samo życzę dziadkom

Opublikowano

Przeczytaj mój dla uśmiechu - kaju-maju.

Babcia chora u doktora.



Do doktora, do doktora
przyszła pewna babcia chora.
Oj! Doktorze, oj! Doktorze,
niech mi doktor coś pomoże.
Tak mnie w brzuchu ściska srodze
kłuje w sercu, nie daj Boże
głowa boli, od myślenia,
bo choroba mnie, ta wzięła.
Doktor grubas niesłychany
włożył na nos okulary -
wąs podkręcił zmarszczył czoło
zaczął badać babcię w koło.
To po brzuchu babcie stukał
to zaglądał jej do ucha,
także w oczy w nos i usta
zbadał tętno, jak się rusza!
Cały krzyż babci obmacał
nawet garb, który się staczał
Myślał dość przeciągłą chwilę!
wąs podkręcał swój zawile
mars na czole znaczył ślady,
że źle z babcią stoją sprawy
i zamyślił sie w diagnozie,
co też babci, być to może?
Schudła babcia znacznie w ciele
diety, posty złe to cele -
jest u babci stan zapalny
to żołądek daje znaki
puste kiszki grają marsza
skręca babcie, jak to tańca.
Co do głowy? - rzecz to pewna
babcia mocno jest przejęta
podejrzewam, że migrena,
albo może z przeziębienia.
Sam już nie wiem, co sie dzieje?
z tym babcinym starym ciele -
ciągle babcie boli głowa,
to żołądek, to wątroba -
to na krzyż babcia narzeka,
to bezsenność babcie nęka -
serca kłucie i nudności
męczą babcię w kolejności.
Radzę więcej witaminek
jeść owoców i jarzynek -
pijać mleko ziółka parzyć
kleikami, też nie gardzić.
Stawiam babci tę diagnozę
choć się z czasem mylić mogę?
chociaż lat leczę, nie mało
z doświadczenia wiem to starość,
gdyż organizm w takie lata
zawsze jakieś figle płata.
Jestem święcie przekonany,
że nerwowe to ataki,
gdyż leczyłem takie stany -
i znam dobrze te objawy.
Musi babcia czymś się zająć!
w domu, jakąś lekką pracą -
i nie myśleć o chorobie,
bo to - źle wpływa na zdrowie.
Robię wszystko, co w mej mocy
mówię babci prawdę oczy,
niech się babcia, tak nie gniewa
lecz ja, tylko podejrzewam!
Musi babcia mieć nadzieję,
że też, babcia wyzdrowieje.
Babcia zła okrutnie chora
rozdrażniona na doktora,
że jej, takie wyrzekł słowa -
palnęła laską o kant stołu.
Ja! Wypraszam sobie acan
abyś baczył w moje lata,
ale wejrzał na chorobę,
a nie kręcił to i owe?
Co mi mówisz szarlatanie?
znam ja, dobrze swoje stany -
wiem, co boli, mnie co nęka,
że po nocach, nie śpię stękam.
Nikt, nie będzie mnie cyganił?
bzdurne wpajał mi banały! -
kręcił, paplał - bzdurne słowa
wciąż mi wpajał, żem wiekowa.
Strasznie babcia się przejęła
doktorowi w twarz wyrżnęła!
masz za swoje, coś zawinił,
za twe kłamstwa, za twe winy.
I ku drzwiom się skierowała
grożąc laską mu machała -
wyzywała od Judaszy,
od oszustów łapówkarzy.
Jeszcze w drzwiach słyszał krzyki,
że na starość ma wybryki,
że to rzecz jest niepojęta
krzyżyk z babcią i na cmentarz,
że też babcia ciągle z nową -
wciąż przychodzi tu z chorobą.
Ciągle w mawia sobie bóle,
a z przejęcia serce kłuje,
że zajmuje czas pacjentom -
bardziej chorym z większa męką.
babcia sobie sama winna!
hipochondria to babcina.
Wyszła babcia od doktora
zamiast zdrowsza bardziej chora
kuśtykając ledwie żywa -
szła do chaty swej babina.
Z tego wiersza morał idzie taki
kiedy starość, na nic leki?
więc powiedźcie moje dzieci,
czy, ten doktor dobrze leczył?

Opublikowano

fajny wiersz;)

Teraz babcie rozrywkowe,
tańczą z wnuczętami
w hulaj-hopie,
wszystkie tańce wydziwiają,
przez to wnuki taniec znają,
gdy na spacer idą,
każdy chwali ją za mamę,
zwłaszcza jak mówi
........choć do babci,
każdy się dziwi ja myślałam(em)
że to mama,
sama jak nie odpowie,że
to wnuczka(ek),
nikt w taką bajkę nie uwierzy
Teraz babcia to jest laska,
a może to tylko moja mama:)
sądzę,że sa też takie babcie:)

Opublikowano

Niech nam żyją 100lat i jeden dzień dłużej.
Choć mój synuś nie ma dziadków,ale swieczkę na grobie im zapali,
za to babcie wyśmienite,bo to 1szy wnuczek.
dzisiaj babcie szczęśliwe były,jak im powiedział;
;bacia Kocham cię'.
Pozdrawiam milutko

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • II.
      Wujek Wołodia ma do tego dryg (Ty wiesz, co!)

      Byliśmy na rowerze: ja, kumpela, i jej gach,
      Nagle mi puściły śruby w mimośrodzie!
      Rama mnie bach, spodnie w piach,
      Rower do kasacji, przyrodzenie jakbym dopiero co się urodził!

      Ale w Piterze mówią, że mój sąsiad, były szpieg , jeden z perełek z korytka KGB,
      Wujek Wołodia, tak nazywają go, ma do tego niezły dryg…

      — Wujek Wołodia?
      — Wujek Wołodia!
      Wujek Wołodia zaraz to załatwi ci!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby mi!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby w mig!
      Wujku Wołodia, śrubę dokręć mi!


      Posiedź jeszcze, wujek Wołodia dokręci kilka śrub.
      A ciocia Natasza nas zaszyje, milcząc jak grób!
      Cała rodzina, cały blok ją na zabój kocha!
      Ciocię znaną jako Bomba (albo Gocha Locha),
      kochają wszyscy, a do tego, prokuratorski złożyła ślub!

      Więc, ciociu, co jeszcze możesz nam zszyć? Wujek Wołodia nam wszystkim kibić tak zwęził, że zaczęła pić!
      Wszystkich nas związała jego wątpliwego wątku wątła nić!

      — Wujek Wołodia?
      — Wujek Wołodia!
      Wujek Wołodia zaraz to załatwi ci!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby mi!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby w mig!
      Wujku Wołodia, śrubę dokręć mi!


      Wuju, wy, chwała ci chór wujów dostojny!
      Wuju złamany, odkręć śruby tej wojny!

      Wujku Wołodia, d dokręć śruby!
      Wujku Wołodia, d, dokręć śruby!
      Wujku Wołodia, dokręć, błaga cię Twój lud,
      Wujku Wołodia, rozkręć, blogi, Twój lód błogi!

      Wujku Wołodia, do kręć do wszystkich.... śrub!
      Wujku Wołodia, kręć aż po sam....
      Grób!

      III.
      [...]
      „To minie, jak nad Moskwą majowa burza”

      Jak łzy Ukrainy, jak w ustach palce brudnego psa
      Jak legitymacja członka z ramienia spod ciemnej gwiazdy,
      Jak przesłuchanie w chłodni – aż bać się strach!
      Jak korytarze ponure Łubianki,

      Jak gaz z Nord-Ost, który na cel bierze wiatr,
      Jak niesforna sfora federalnych majorów,
      Sewastopol, Donieck i Ługańsk, wagnerowcy i Specnaz,
      Jak pałujący kobiety chłopcy z Omonotworu...

      To na pewno minie,
      Minie jak zły sen!

      Z mokrym workiem nadzianym na mój durny łeb,
      Ślady na dłoni rażonej paralizatorem,
      Jak moja Rosja, czarny więzienny jem chleb,
      Ale uwierz mi: to wszystko zniknie wnet jak nocna zmora!

      W jaki ślepy zaułek wpędził nas marny los?
      Ale gdzieś na horyzoncie widzę światełko
      Upartej nadziei, wiodące w tunelu głąb...

      Uwierz mi, to też minie!

      Jak swastyka Ruskiego Mira,
      I dym pożarów niesiony przez wiatr,
      Wyroki na dzieci z Penzy i Pitera,
      I policyjna suka nabita dziećmi po dach!

      I twój telewizor, z którego pluje Sołowjow,
      Paragraf 228 i kocioł o piątej,
      I chłopcy z prewencji tępo się śmiejący,
      Gazując kobiety, chłopców i brzdące...

      To wszystko minie jak inne miesiące:
      Jak grudzień, styczeń, luty, maj…
      Minie, bez wątpienia minie!
      Na razie w to im graj
      Ale to ich już ostatnie pląsy!

      Jeszcze mam mokry worek nadziany na dumny łeb,
      Na dłoniach ślady po pieszczocie paralizatora,
      Jak moja Rosja, łykam więzienny chleb,
      Ale uwierz mi: to wszystko minie jak ta sfora od majora!

      Wszystko to wkrótce odejdzie wstecz!
      Za rok, za miesiąc, nawet za godzinę;
      Jeszcze wczoraj dyktator imperium miał u stóp,
      A dziś milczy jak grób:
      Teraz to tylko starzec w kostnicy, zimny trup !
      Wszystko kiedyś minie!

      I bramy Lefortowa runą, kraty - wyrwane z ram,
      A moja Rosja w końcu obudzi się ze snu,
      Jak ten zdradzony podwójnie malezyjski wrak,
      I wiosna w końcu zawita na twój lodowaty próg…

      W jaki ślepy zaułek zaprowadził nas marny los?
      Lecz gdzieś na pochmurnym horyzoncie widzę
      Zapomniane światło, co mnie wyprowadzi stąd!

      Uwierz mi, to też minie!
      To przeminie, na pewno! Na pewno przeminie,
      Za godzinę, za chwilę…
      To wszystko minie!

      IV.
      Hm                                            H7
      Wybaczcie piechocie, że bywa bezrozumna ona tak:
                  Em                                  F♯7
      Ty zawsze na wylocie, gdy nad ziemią wiosna idzie w tan,
                 Hm                  A7               G
      Po chwiejnych schodkach schodzisz w werbli takt…
                  Em  in              Hm/F♯     F♯7        Hm
      Zapłacze po tobie tylko wierzba, siostra wierna twych lat.

      Nie ufaj pogodzie, gdy świat cały skryje się w gęstym dżdżu,
      Nie ufaj piechocie, gdy bitne pieśni wciąż śpiewa bez tchu,
      Nie ufaj jej, nie wierz, gdy słowiki zakrzyczą na cały sad.
      Muszą rozliczyć się jeszcze życie i śmierć ze swych spraw

      Ten czas cię nauczył, że tylko w okopie znajdziesz sens i treść:
      Na przestrzał otwierasz życia drzwi tu...
      Towarzyszu, dziękuję ci za Twój hojny gest:
      Jesteś wciąż w boju i tylko to jedno cię zrywa ze snu –

      Dlaczego odchodzisz, gdy nad ziemią wiosna tańczy do utraty tchu?
      I: dokąd uchodzisz, gdy za plecami jej pieśń cię budzi ze snu?

      Edytowane przez Michał Pawica (wyświetl historię edycji)
  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...