Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

vel rzeczywistość fotografa

w kroplach
rozpostartych palców korony
membrany człowieka kruche
li iść i co jeśli
nieogarniona zawija
prześwitem strukturalnym
dotknięty lekko rozpada
się rysem rozmazanej
pierwszymi trudnymi lotami
w sieci wyglądaniem
czy aby nie zgubił pod
fale oni w cieple przystanęli
nie tylko daje odbiera
wychyla skrzydłem
ponad miarę

chyba

to zdanie
niepotrzebne
rzucane kątem
przez ramię
chodź po ziemii
kiedy widzisz na piasku tylko jedną
parę stóp to zostawiasz tak czuję
szklanki trwanie


interfejs czasowy i po sprawie
dostępność bywa nieosiągalność też
ludzie lubią nieskazitelność popapraną
czekanych opinii h przecinków
kontaktów bez ram

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


a dzięki;) też nie rozumiem
początkowo tytuł brzmiał
Rzeczywistość potem zmienił
się na Wieczność teraz jest
Pozaczasem więc widzisz
Stanisławo
za obecność
pozdrawiam ciepło
Opublikowano

wiesz co Judyt, tym razem za bardzo zagmatwałaś ;) poukładaj te zdania w jakiś logiczny ciąg /przynajmniej ja nie dostrzegam niczego takiego/,
to może będzie się dało rozszyfrować tę zagadkę. pobaw się jeszcze z wersyfikacją. to także może nieco rozjaśnić ten obraz. owszem jest kilka
ciekawych fraz, ale nie jestem w stanie rozpatrywać ich w odniesieniu do całości. wybacz.

pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta wiosna- najpiękniejszy czas:) 
    • @Berenika97 Świetne! Swego czasu studiowałem np. celtyckie klimaty. Skończyło się wierszem o druidach.   Bardzo lubię takie pisanie, a jak jeszcze jest ładnie zrymowane, to tym bardziej. Poza tym, są tutaj, nie wiem jak to powiedzieć, elementy poetyckiej tajemnicy. Bardzo mi się podoba.
    • To był czas gromu, z niebios uderzony, gdy niebo pękło pod biczem płomieni. Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony, w huku uderzeń świt ziemię odmienił. Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą, na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią. To, co się w lęku przez wieki ukryło, trwa teraz mocno pod Peruna dłonią. Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem, ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem. On karze zdradę i włada zwycięstwem, patrząc na ziemię swym surowym okiem. Niechaj topory lśnią na skraju świata, gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku. On jest tym prawem, co narody splata, cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.   Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia). Obraz wygenerowany AI  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Często się w ogóle nie myśli o tym że jedno słowo może komuś zrobić dzień :) Tyle razy zdarzyło mi się chcieć powiedzieć komuś coś miłego ale powstrzymywała mnie myśl że przecież to drobnostka, wypowiedzenie słowa nic nie kosztuje, nie sprawia żadnego wysiłku więc dlaczego miałoby być wartościowe? Ten wiersz będzie dla mnie przypomnieniem żeby jednak mówić :)
    • @Gosława Dawno u Ciebie nie byłem. Przepraszam, ale nie mam po prostu kiedy czytać każdego z moich ulubionych autorów. Powiem zaś jedno: ludowości można się od Ciebie uczyć bez końca. Nie znalem legendy, opisanej w wierszu.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...