na Diewosa zinge

[Witold_Adam_Rosołowski]

nad kłunie, jawje, pircie, stodoły,
Klecie i brogi – domy nad domy,
Którym nie Ugnis a elektryczność
Światłem wśród Naktis, nad idylliczną
Prawdę o arche, którym Zybury
Z mocy Żybintów słały pioruny,
Perkun nasz jeden – Pan – Możnowładca,
Nad Diwiriksy tęczę – wybawca,

Znali Dojlidów w Rzymie, na Krymie,
Oto ich dizaklo w zbożowej zinge,
Oto ich „make up” w szerokim łaukas,
ziarno nad ziarno – obrodzi w ałkas,
nad drzew bożenięt i cór słonecznych
racz Medeinisie spoczynek wieczny
dać w skalsie wiedzy nad sekret Dewy,
oto są raudy na czas nieszczęsny,

o Orarykszte - obyś na próżno
biła o ziemię swą barwną różgą,
z deszczu po deszczu kauki, alwary,
łaumy i inne czarcie ofiary,
welnas i kipszisz, że tylko ału
i pierwszą lepszą pati obcałuj
a potem żeń się jak radzi Żincius,
wszystko jak w życiu – pyrciu pa pyrcium …

Diewos – mój Diewos,
gdzie Twoje drzewo,
w lesie, w Welnasie,
Diewos w Ałkasie.