Cień

[Rafał Grybel]

Niebywale cicha trzecia trzydzieści,
Po ulicach biegają cienie.
Choć na chwilę mogły się odgryźć
Od zębów śpiących właścicieli .

Wcale nie są szare, ani anonimowe,
Mienią się kolorami.
Odbite w szybie pędzącego pociągu
W błyszczącej kałuży na chodniku.

Uśmiechają się otwarcie do siebie,
Wszystkie, prócz mojego.
Ten to dopiero ma przechlapane,
Musi włóczyć się za swoim panem.

Nie bez celu, ale niewiadomo gdzie,
Jak wierny pies, krok w krok…
O! Widzisz cieniu. Właśnie doszliśmy
Do otwartych drzwi gospody!

[blady paznokieć]

z całego wiersza podoba mi sie tylko pierwszy wers
mniej dosłowności może

[Rafał Grybel]

No w sumie to bardziej proza niż liryka... a tak na serio to jest to opis tego co zapamiętałem ze strasznie nieziemskiej fazy :)

[blady paznokieć]

to po co z tym od razu na forum wyskakiwać?

[Rafał Grybel]

A jakoś tak... bo ja wiem...? ... czy wszystko co robimy musi mieć cel? :p

[blady paznokieć]

nie musi, na upartego możesz np. walić głową w ścianę

bezcelowo

[Fagot]

I tylko jedno pytanie: o co w tym wszystkim chodzi ??