Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

na Medeinisa zinge

Witold_Adam_Rosołowski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Witold_Adam_Rosołowski

Witold_Adam_Rosołowski

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

na Medeinisa leśne moczary
żaden z Żybintów nie chciał dać wiary,
że w wielkiej skalsie Medeinis siedzi,
póki sam bogactw jego nie zwiedził
póty obstawał w naktis nad ugnis
w noc z nocy w ognisk blask nader próżny
dochodzić wróżby z wnętrzności zwierza
póki nie ujrzał – nie chciał dowierzać,

o Medeinisie – bożyszczu leśny,
próżny Twój dowód, kiedy niespieszne
Żybintów dziaklo, ał i mezlawa,
Danin doczesnych – gdy wróżba krwawa
nie do spełnienia – na lasów poszum,
jakby z bożyszcza był tylko oszust,
jakby atrapą – moc jego była
z wróżebnych cieni – nic nie znaczyła,

Któż dał Żybintom prawo do ognia?
Czy jakaś świętość nader bezwolna?
Czy sam Medeinis z suchych gałęzi?
W tym się z wróżbami bożyszcze więzi,
ze w samej sobie – miara Żybintów,
nie na bożyszcza tego – w uczynku –
na Medeinisa – leśnego bożka –
Żybincie swego pana pozostaw.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • janofor
      Vilanella: Spacer

      Przez janofor · Opublikowano

      @hollow man Dzięki, ale dlaczego nie jesteś pewien, że to vilanella?    
    • LessLove
      DWOJGA IMION

      Przez LessLove · Opublikowano

      :-))
    • Migrena
      tunel

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Poet Ka   Poe.   czytam Twój tekst (wiersz) jako świadome wejscie w przestrzeń mojego wiersza, ale bez przyjęcia   jego ciśnienia .   raczej z próbą jego rozproszenia.   tam gdzie ja domyka m sytuację w zwarciu i eskalacji, Ty wprowadzasz wybór i ruch, jakbys chciała odsunąć moment ostateczny i zostawić energię w stanie krążenia . interesujące jest dla mnie to zejście "pod” - pod most, pod wiadukt, w tunel - bo to są te same miejsca, ale u mnie one się zaciskają  a u Ciebie pozostają drożne .   jakbyś przesuwala akcent z doświadczenia granicznego na samą możliwosć poruszania   się wewnątrz niego,   mam też wrażenie, że " nie odczytuj tego tuwimem” dotyka nie tylko tradycji, ale też samego impulsu porządkowania - jakiejś potrzeby nadania formy temu, co dzieje się zbyt gwałtownie.   u mnie ten proces idzie w stronę przegrzania i zamknięcia, u Ciebie raczej w stronę uniku przed zastygnięciem. to, co najbardziej mnie zatrzymuje, to właśnie ta niezgoda na "formatowanie wieczności”  bo ona ustawia Twój wiersz jako ruch przeciwko każdej finalnosci  nawet tej   która mogłaby wynikać z samej intensywnosci doswiadczenia. czytam to więc nie jako polemikę, tylko jako korekte wektora - przesunięcie z eksplozji w trajektorię !!!     nie wiem Poe czy się ze mną zgodzisz ale odpowiedziałem z rejestru samego czucia Twojego wiersza.     mam nadzieję, że odpowiedziałem z pełnym szacunkiem.   jak komuś kogo się bardzo szanuję.           @Alicja_Wysocka   wiem Alu, że takie moje wiersze męczą Twoją wrażliwość.   wiem bo już to przerabialiśmy.   ale doceniam bardzo, że jesteś i piszesz szczerze.   bardzo Ci Alu dziękuję:)         @LessLove   świetny komentarz:)   bardzo dziękuję.   gwinty?   jasny gwint!!!   poprawiam oczywiście.   dziękuję.   serdecznie Cię pozdrawiam:)               @Annna2     Aniu.   bardzo mi miło, że jesteś.   napisałem ten wiersz bez niebieskich oczu, ciepłych słów i przytulania.   czyste pożądanie jako stan który jest w nas i zostanie na zawsze.   czasem brudn, brzydota, wulgarność.   ale jednak otwarte oczy.     Asnyk.   mój Boże.   nasz wspaniały Adam Asnyk:)   dziękuję Aniu.   wszystkiego dobrego.        
    • aff
      KODAK

      Przez aff · Opublikowano

      uwielbiam kolor pelargonii na pelargoniach gdy sobie swawoli mam z pelargonii      światło na falach przepływamy przez dworzec zdrój z łabędziami     rozdzielają się  strumienie w żółtych oczach może rozdarły                
    • Berenika97
      DWOJGA IMION

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @LessLove   Dziękuję!  Muszę sobie teraz posłuchać - kilka razy, bo jestem wzrokowcem. :) 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...