Człowiek w trzech odsłonach samotności

[kashmire]

odsłona pierwsza: tłum

kalejdoskop ciał. miarowość spojrzeń bezimiennych.
mrowienie w podbrzuszach. z zasady kurier codzienny
zacuchnięty potem. i niechętna para w ustach.
czasem deszcz rozbudzający nagość barw. rozpusta
dźwięków. skóra, której dotykasz skórą to pancerz.
dymiący się kocioł, pozbawiony ciepła. pragniesz.


odsłona druga: krzyk

a więc niosę w sobie ciszę absolutną. to żart
tego, co stworzył szepty i muzykę. a twój kształt
mizdrzy mi się pod powiekami. nocą oddech
pod drzwiami i kroki za oknem. nużący pośpiech
myśli. zaduch ciągłych braków. gdy się już zatrzasnę
w tej obcej ciszy, może mnie wreszcie usłysz. pragnę.


odsłona trzecia: przestrzeń

tu otwiera się świat na nasze punkty widzenia.
twój szczerzy się w słowa innym horyzontom. ziemia
kusi pierwotnym rytmem oddechów. właśnie dzielę
czas na czworo. stygnie, gdy się zanurzamy w zieleń.
chłonę odwieczność trawy. jej swoboda mnie mierzi.
no, obejmij tę przestrzeń między nami. obejmij.

[kashmire]

Uwielbiam tego typu opinie. Byłoby miło, gdyby pani rozwinęła pani swoją myśl. Jest to dla mnie zbyt ważny wiersz i jestem gotowa go nawet całkowicie przerobić, jeśli dojdę do wniosku, że rzeczywiscie jest beznadziejny. Po to umieszczam go na tym portalu, żeby usłyszeć jakąś opinię, która mnie w jakikolwiek sposób nakieruje. Otworzy oczy, cokolwiek. Przepraszam, że się unoszę, ale nie widzę wogóle sensu umieszczania tego typu opinii dotyczących wiersza, nad którym ktoś, bądź co bądź, się namęczył. Pozdrawiam.

[Judyt]

przyjdę pewnie jak się wyśpię
narazie myk :)

[Tomasz_Piekło]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To, co pogrubiłem do wymiany albo do usunięcia (moim zdaniem), choć może być z tym problem, bo wiersz rymowany, ale warto pomyśleć, bo mnie się to całkiem podoba. Pozdrawiam

[kashmire]

hmmm spróbuje nad tym pomyśleć. tak czy siak zamierzam go nieco przerobić :) pozdrawiam!