Jedność

[Justyna Kosikowska]

Nie jestem sam.
Tysiące strudzonych za mymi plecami
Setki umarłych przed oczami noszę.
Oni mną- ja nimi.
Jednością nienawiść.
Kłótnią nadzieja.
Potegą silny
wymagam nie dając.
Oczekuję odbierajac szansę spełnienia.
Niepodważalnością zachłysniety,
steruje. Nie zwarzam na trudy,
zwątpienie buduje.
Śmiałością zwabiony
poświecam swe serce
wsadzone do ciał waszych.
Kieruję, prowadzę-
I choc klęska mnie boli
tylko zwycięstwo z wami współdzielę.
Choć niesmiertelny,
szukam ucieczki
dajac wam szanse odejsc w pokoju.
Lecz gdy wam serce zabic rozkarze
ja się odezwe, nakazem Boga.
Wykrzykne: przestać, opuscic miecze!
I choc wy wojskiem- ja armią waszą.
Nie do pobicia duchem zwycięstwa.
Więc usłuchacie, ja waszą siłą-
I moje serce w ciałach wam bije.

[pathe]

nie podoba mi się wersyfikacja praz interpunkcja.przeżutnie tworzą wrażenie chaosu i trudno zrozumieć co dokładnie było w myśli autora kiedy zdecydował się na posłużenie nimi.
treść również mi nie odpowiada bo jest podana jak kawa na ławę brakuje ciekawych metafor.
uważam utwór za nieudany proponuję temat zachować, napisać od nowa.