Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dobre towarzystwo

Sebastian_Pietrzak
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Klaudiusz

Klaudiusz

Opublikowano
Opublikowano

oka spróbuję, (ale pewnie sienie uda ;) )
"Słowa
Rozlane cząstki
W białym oku "
słowa poety/proroka "kłują po oczach" -czyli "prawda drażni"

"W rzadkiej polewie
Szepty przeznaczone
Nie dla każdego
Wiją się jak chory wąż "
ciąg dalszy poprzedniego
czyli prawda nie jest przeznaczona dla wszystki uszu i nie każde uszy tą prawdę akceptują

"Oczy zamiast świec
I może coś jeszcze. "

oczy zamiast świec -peelowi za "światło" złuży jego własny rozum - zdolność trzeźwego patrzenia...
to tak w ramach zabawy, i tak wiem że o zupełnie co innego pewnie chodziło...
ps. wiersz mi się nie za bardzo podoba... zwłaszcza ostatni wers mi nie pasuje

Tommy Jantarek

Tommy Jantarek

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Klaudiuszu, co tak nieśmiało? To jest Twój obraz i wcale nie jest zły, po to są wiersze, żeby budziły jakieś obrazy. Tego właśnie oczekuję od Sebastiana, żeby móc się bawić Jego wierszami.
Ja dla przykładu mam inny. Sex po ciemku :-))
"dobre towarzystwo" - dobre w łózku, dające satysfakcję.
"Słowa
Rozlane cząstki
W białym oku" - urywane zdania rozkoszy, rozciągnięte, rozlane. Białe oko, bo po ciemku nie widzi.
Drugiej zwrotki w tym kontekście nie trzeba tłumaczyć, każda doświadczona osoba wie co chodzi.
"Oczy zamiast świec
I może coś jeszcze" - do nastroju potrzeba nie świec, ale oczu, ufnego spojrzenia i coś jeszcze w serduchu.
Sebastian tak trzymaj, daj się bawić. Udowodniłeś że potrafisz, więc nie przyprawiaj Mirka o skoki ciśnienia, a mnie o wymachiwanie nogami :-))
Miło tu było.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Raihaifathum
      Wyżeńca (frag. szer. utw.)

      "WYŻEŃCA" (Frag. szers. utw.)

       

      (...)

       

      Choć sztorc ścierał na osełce z najlepszego piaskowca,
      I na omłocie starannie utwardzał u klepadła,
      To nie wieścił mu ni zwiastun jeden tak rychłego końca,
      Jak głownia jego wraz z kosiskiem na kamieniu się rozpadła.

      Machajką swą miłą uciesznie rwał do potańca,
      A ześcibolił żniwnie w pojedynkę pewno i spichrz cały,
      Śmiał się "haha" gdy klinga ucinała młodziane pędy,
      I w lekceważeniu oczy jego na swe uczyny nawet nie ukradkowały.

      A kępy siłą stały sztywnie jak pasły zwierzyniec,
      Na ustroniach zagród, i tam gdzie polany,
      I w gwarnicach motłochu jak na ofiarnych stołach,
      Aż po kąt zapuszczony, przez bok dzidą omijany.

      Raz wyciął jak drwalik sosen na podściółce lasu,
      Raz ścinał po sztuce, nim salwą ruszyli z kopyta w popłochu,,
      Wszystko na powagę postronników, by go wyceniali w krocie,
      I zmykali gdy drzewcem wywija jak skrą przy czarnym prochu.

      Sztrych jego zakrzywni wychwasty niżał w obręb ziemi,
      A chwalbował siłą, bo grzebietem taszczył wór puściutki,
      Gdzie ni na wycen cienia choćby tyciej drogoceny,
      Zagodnej czci z poszanowaniem w otoczeniu ludzkim.

      I naliczał, mnożył, odpadał szkodnik za szkodnikiem,
      Dłoń jego karciła karki i przednie fasady, 
      Miast ściskać bratnie łapsko w powitalnym dygu,
      Odganiał paździerz, tak wolał, i był im w się we ślady.

      A jak mówili, że gburny, grubiański, i do skoku wyrywny,
      Bo rzuca się w kije do bicia i zdziczale ryczy, ,
      Rozminęli się z istnym, choć mogła ich brać zaślepota,
      Że choć w hurm ścina kukiełki, to wyłącznie spośród dziczy.

      A dzicz płochliwa, nie wali na znak, na alarm nie bije,
      Bo bezbronna waruje, i ni w grupie to postrachaja,
      A on pożywką rozochocony, że załzawiona stoi,
      I fajura kruszna z niej, a nie obłożny, rychło odzewny rębajło.

      Raz napotkał na swej ścieżce, a ta wiła parkiem,
      Człowiekę niepostawną przez zaczynek znany,
      Co nałkana się przyznała, że w psie ryło dała,
      I tak bracina jej oddany został pochwytany.

      A że nóż bocianisty posiadał nasz pan -
      Ale broń Boże nie do tępicielstwa, bożto jeno tarcza -
      To raz jeden tegoż dnia dobył ostrza za rękojeść,
      Wcześniej zebrał śluzne z szyi, podchodził i harczał.

      Wpierw plwoty wymierzył i rozpylił jej ryju -
      "Kurwina!" - głośnie odmówił człowieczyńce
      Człowieczeństwa, i naharał pod lewne oczęto zylą,
      Upust dał ślince, ponoć widziano też sińce.

      Takie bujały na wietrze czekając swego żeńca
      Jak popy makowe górskiego rolnika,
      Zawsze wyłon ktoś zza winkla na pełnej niedrgnięty
      I nie szczudłał nachodu, bez gry polnego konika.

      Ni najmniejszej chwaścicy nie oszczędził w pojebie,
      Szramił szewro na odroślach i rozcinał, co wyrosłe z rówieśnych
      Nasion, i rzędem, po jednym padali oniemiali
      I nasiąkiem gnili w otchłannej wilgoci ściół podleśnych.

       

      (...)


       

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...