****

[Piotr Kuśmirek]

Zwoje, zalążki, zarodniki pleśni: pieśń
szeptana przez ściany i wpadająca w ucho
jak natrętny owad. Upał był nieuleczalną chorobą
przywleczoną przez lipiec. Gorączka,
bo tak też można o tym powiedzieć,
była drogowskazem, osmaloną mapą
z jednym wyraźnie zaznaczonym punktem.

Miejsce, do którego wciągnął nas przeciąg
okazało się niemal martwe. Pierwszy zaginął słuch.
Później dobieraliśmy myśli do gestów,
żeby oszukać się choć na chwilę, że tak miało być,
że nie jesteśmy tutaj przypadkowo.
W domu, w którym ktoś zabił okna.

[Paweł_Kolcaty]

Wiem, że nie dbasz zbytnio o komentarze czytelników. Oyey, być może, zauważyłby, iż w deskach, którymi zabito okna musiały być szpary, skoro dostrzegaliście swoje gesty. Ja powiem tak: utwór jest dopracowany bardzo starannie, wers po wersie, nie ma przypadkowości ani zbędnych słów. W wierszu tym wspaniale oddano tę najwyższą skalę gorączki, która jak przeciąg wciągnęła...

Pozdrawiam autora,
Kolcaty