Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dwa wiersz(bo brak weny, do wyboru)

Pan poeta 2
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Pan poeta 2

Pan poeta 2

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

ArcEditor anfetamina(czyli wiersz o czymś, czego nie rozumie, )


wybielanie zębów jak dobieranie ścian,
poprzeczne wyrzucanie łopat, rozgryzanie cygara:
ś(u)roda 34 odmarca, niednia

miednica obok skrzynki pełnej piszczących wagonów

pusta tchawica wybija piłeczki,
dłonie fabrycznie ażury bociana, sznurek submiarka:
migawka Brustera, mizerne toczone francuskie ciasto
pośród wybielanych zębów

łóżko, brak okien, para Mari i para Adamów w minionej
kir, kombinezon słowa



----------------------------------------------------------------------------------



Album Rodu Red

nie chciało im się szukać,
młodego, Brustera, w idei pliku Krakowskiego
z jedną córką albo wysokim,
zasłoniętym świętym murzynem syna - Brumghana

co zrywa noce: coraz bliżej noża,
sznurka przeciętego zębem dziadka Araba
od nowa:ta historia,
zaczyna się od nowa, miejscowoście w Andaluzji lub

bliżej rozmaitej układanki

to jest wioska przerywana dostawą tapet z modelkami
i ciągiem powietrza znad autoportretu Jeremiasza,

tutaj się urodził, płodził

Boga, inaczej grał w "jeszcze, jeszcze!"

Brumghan nijaki, zabijany światłem, główny
Terencjusz w śródmieściu "nawlekanie"

co się zmieniło?

światło nawleka światło, inaczej zginie


zmartywchpowstał - antychryst.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • obywatel
      wiosenny sen

      Przez obywatel · Opublikowano

      zazdroszczę, bo nie mam, snów o których można tak pisać, wiem, mogą być męczące kiedyś miewałem sny nazywają odbiciem duszy jeśli to prawda, to pokazuje czego nie pragnie, dwoistość człowieka jest męcząca, ciągle musi się zmagać sam ze sobą, a ma tyle innych problemów patrząc z perspektywy na takie utwory, zastanawiam się jak AI poradzi sobie z psychiką ludzką, gdzieś jest baza danych w której to wszystko się kisi Pozdrawiam
    • LessLove
      KOBIETA - LECZ NIE TA

      Przez LessLove · Opublikowano

      @.KOBIETA. Och nie, nie tak, M. :-) Wywołujesz burze w głowach (hormonach) mężczyzn ze swojego otoczenia charakterem i nieprzeciętną, podobno, urodą (nie w moim typie). Ja nie aspiruję do Ciebie, tylko się o Ciebie martwię, nie chcę, żebyś sobie zrobiła krzywdę, naprawdę.  Wierz mi, obawiałbym się nawet Ciebie adoptować :-) 
    • obywatel
      Obęd

      Przez obywatel · Opublikowano

      Moim zdaniem autor nie ujmuje tu obłędu jako coś szkodliwego (chyba że dla samego PLa) ale jako rezygnację powodującą rozkład dnia codziennego i przygaszenie spowodowane brakiem drugiej osoby, w sensie rozkładu jest to obłęd, w sensie pożycia tylko rezygnacja. Głębokie przeżywanie utraty, aż do małego stop, gdzie sam nie daje akceptacji takiemu porządkowi rzeczy. Autor pokazuje tu ludzki wymiar tragedii osamotnienia, równie dobrze mógłby zamiast łózka, użyć wyspy jak w Robinsonie Crusoe. Obie postacie mają wspólny charakter, człowiek bijący się samotnie z myślami ociera się o utratę zmysłów. Pozdrawiam.
    • Stukacz
      wiosenny sen

      Przez Stukacz · Opublikowano

      @Jacek_Suchowiczteż tak wielokrotnie mam, że już nie poprawiam...
    • Stukacz
      Obęd

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Link do piosenki:     Odchodzę – może kiedyś wspomnę Że nie było jak chciałem – trudno Wiem, że nigdy nie zapomnę Z Tobą nie było mi nudno   Zbyt dużo dzieli – różne nasze światy Zbyt dużo zgrzytów pomiędzy nami Wiersz na koniec. A kwiaty? Z pocałunkami…   Dzisiaj gasnę cicho, w smutku Zapominam powolutku   Odchodzę – bez szczypty żalu Bez złudzeń, bez cierpienia Odchodzę od Ciebie pomału Bez duszy swędzenia   A rozkosz, spotkania nasze? Już nie dumam nad nimi I strumień ciszy w sobie gaszę Złudzeniami czyimi?   Dzisiaj gasnę cicho, w smutku Zapominam powolutku   Odchodzę – sam łóżko zaścielam Tam gdzie nie ma już Ciebie Sen w zagęszczeniu powielam I zasypiam jak księżyc na niebie   Rano budzę się drżący i cichy Bez śpiewu, zapachu Twojego Zostały jeszcze rozrzucone ciuchy Nie sprzątam ich – dlaczego?   Dzisiaj gasnę cicho, w smutku Zapominam powolutku   Myślami od Ciebie odchodzę Na nic więcej się nie zgodzę

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...