Miłośniczka poezji Opublikowano 9 Listopada 2007 Autor Zgłoś Opublikowano 9 Listopada 2007 Tych kilka słów tak zaklętych wciąż Twe spojrzenie pełne łez Chwila tak ulotna jest Smutek wciąż króluje w twym sercu Nie potrafisz go pokonać Świat w którym przyszło nam żyć Wciąż ucieka w dal nieubłaganą Gdzieś gdzie nie ma nic Pustka tam wciąż jest Próbujemy tam odnaleźć nasz dom Nasze życie które zaklęte przez czas jest Szukamy wciąż szczecią bram Których odnaleźć nie potrafimy Podnoszę twoją dłoń która tak zimna I obojętna jest przykładam ją do mej twarzy Czuje jak zaczyna żyć w tobie nowe życie nowy świat W którym razem będziemy tam w którym nie ma nic Tylko nasze serca biją tam tak Samotne i tak puste wciąż Tęsknota w nich tak ogromna jest za niezwyciężonym I nie zdobytym światem tym obok którego Co dzień przechodzimy nie spoglądając na siebie A nasze serca zaklęte w milczeniu pragną krzyczeć To jedno słowo co zmienia cały świat Co pozwala mu dalej biec aby Odnaleźć przeznaczenie swe Dogonić los co zmienia się który nieubłaganie dalej trwa Pragniemy odnaleźć siebie Ale czekamy wciąż na to co wydarzy się Na chwile milczenia w której Nie ma już nic tylko nasza samotność Pustka nieubłagana która tak boli nas Próbujemy ją pokonać i dogonić świat w samotności tej Nasze dłonie splotą się w tym śnie Który jak bajka piękny jest Radośnie kończy się zaczynają w nas serca bić Tym mocniej i bardziej śnimy ten piękny sen
Pan poeta Opublikowano 10 Listopada 2007 Zgłoś Opublikowano 10 Listopada 2007 miłować poezję, to nie powód, ażeby pisać poejzę,no, chyba że do szuflady.umm, pozdrawiam.
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się