(byłam w raju)

[swan]

Byłam w raju
11 dni
Gaje oliwne wyrosłe pod linię
Zdradzały rękę człowieka
Schowane w górach Søller
Beznamiętnie przyjmowało
Szukających wrażeń turystów
Znudzony Piccaso
Pozwalał się sobą napawać
W kamiennej poczekalni starodawnej kolejki

Kilkaset metrów kwadratowych restauracyjnych stolików
Wypełniali spragnieni
Rozprawiając uczenie o pięknie
Chłodząc emocje pokalem piwa

Sjesta
Placa Constitucio
Czas zaprzeszły
Zastygły wąskie uliczki
Jak co dzień
Od setek lat
Obojętne na ludzkie wrażenia
Głuche na zachwyt
Ostentacyjnie zamkniętymi okiennicami

Nie chciałam zmiany
Ani ruchu
Dotyk palca bożego
Omamił mnie

Chciałam być Ewą
Której nie skusił wąż
Nieświadomą mocy
Uległą woli Jego
I mojego Adama

Drzewa poznania
Zostałyby nietknięte
Kain nie znalazłby pretekstu
Hiob nie poznałby cierpienia

Raj nieutracony
A patre post

[Ewa Maria Gomez]

Po pierwsze sprawy techniczne: krzaki, jedenaście zapisane cyframi, wielkie litery na początku wersów (jakby pod dyktando edytora tekstu ;) – to wszystko mnie bardzo drażni. Po drugie semantyka: coś w tym tekście jest, ale gubi się w banałach, utartych motywach. Jestem pewna, że można by bez bólu wyrzucić kilka/naście wersów. Pozdrawiam

[swan]

oczywiści szanuję uwagi, acz byłabym wdzięczna za konkrety co do owych banałów, utartych motywów- trochę komentarz na zasadzie "coś-gdzieś"
Pozdrawiam