jakieś pomysły na wiersz do recytacji ...?hm ?

[Panna Cogito]

Proszę forumowiczów o kilka pomysłów na dobry -dynamiczny- wiersz do recytacji..

Oczywiście mam kilka propozycji ale chętnie przeanalizuje wasze:-)

nie tylko wiersze ale także kawalątek jakiejś prozy...coś oryginalnego

W grudniu kolejny Ogólnopolski turniej Zapalonej Świecy i nie ukrywam ,że muszę spróbować !:-)

Oczywiście zapraszam wszystkich serdecznie- najlepsi recytatorzy z całej Polski i doborowa komisja:-) !!

[Niewierny Tomasz]

Jurij Andruchowycz

This Is The End

„Kiedy czytam wam wiersze – to tak jakbym się rozbierała przed lekarzem” –
napisała Anna Sereda.
Coś mi to przypominało. Ale co?
Lekarza zostawiamy na boku, wynosimy poza tekst,
zawołamy, kiedy będzie potrzebny.
Zostaje zdanie: „Kiedy czytam wam wiersze –
to tak jakbym się rozbierała”.
Rościsław Koterlin też pisze „tak jakby”.
Szczerze mówiąc to mi przeszkadza.
To tak jakby owinąć nagą prawdę w jakieś papiery.
A prawda jest najbardziej seksualna, kiedy jest naga.
Pisarz ma pisać.
Malarz ma maleć.
Strzelec ma strzelać.
Koniec ma kończyć.
Zdanie ma być maksymalnie jasne.
Dlatego odrzucimy „tak jakby”.
Co pozostało?
Kiedy czytam wam wiersze – rozbieram się.
Co mi to przypomina?

Jarosław Dowhan, poeta i mój kum, a także kum i poeta,
wchodzi na krzesło.
Obecni zachowują się różnie.
Ktoś cieszy się możliwością posłuchania dobrej poezji.
Ktoś się nie cieszy, bo myśli, że to się źle skończy.
Na przykład, krzesło nie wytrzyma. Albo zacznie się orgia itd.
Ktoś nie wierzy, że spodnie zostaną spuszczone.
Spodnie spuszczone – wiara zwyciężyła.
Ktoś nie wierzy, że po tym zaczną się same wiersze.
Wiersze się zaczynają.
Ktoś cieszy się widokiem całkiem jeszcze niezłych męskich ud.
Ktoś nie cieszy się nawet tym widokiem.
Prawie wszyscy cieszą się możliwością posłuchania dobrej poezji.

Jarosław Dowhan czyta pewnie, czasem się myli.
Z rozpiętego guzika w spodniach,
Swoim końcem lub koroną opiera się.
Wymarzony władca na koniu.

Koń spętany, to nawet nie koń, a koniuszek.
Prawie wszyscy myślą: pokaże czy nie pokaże?
Prawie wszystkim się zdaje, że to już koniec.
Jarosław Dowhan doczytuje ostatnią linijkę.
Obecni przeważnie radośnie klaszczą.
Naprawdę końca nie było, przynajmniej nie było go widać.
Prawie wszyscy obecni wzdychają z ulgą.
Ktoś myśli: chwała Bogu, mogło być gorzej.
Jarosław Dowhan stwierdza:
„Poezja – to otwartość, to bezbronność”.
Spuszczenie spodni – to gest miłości, pokory, kapitulacji.
Człowiek bez spodni – jest jak żołnierz bez ojczyzny, goły wacuś.
Męska śmierć poluje na tych, którzy są bez spodni.
Męska śmierć uderza poniżej pasa.
Trzeba mieć odwagę czytać na głos poezję, ogłosić ją,
obnażyć się.

Podobnie jak Anna Sereda
Jarosław Dowhan
mógłby napisać:
„Kiedy czytam wam wiersze –
rozbieram się od pasa w dół,
ale nie do końca”.

Mam nadzieję, że nie będziemy wzywać lekarza?


Przekład Bohdan Zadura

*
Myślę, że oryginalny, łączy w sobie poezję i prozę, i do tego bardzo interaktywny;)

[B.Kolarz]

jest ok tylko jakoś tak bez ścisłości tematu .ale poza tym ok