Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

wolność i inne dziwactwa

Echnaton

Przez Echnaton
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Echnaton

Echnaton

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Najgorszym zniewoleniem,
jest wolność:
rzecze pierugg wychylając kolejną.

'Jestem za wolnością!'
- a ja nie...
'Jak to nie, każdy chce być wolny!'
- to nie możliwe,
Wolność zachodzi tylko poprzez
zniewolenie drugiego.

'E tam, trzeba dążyć mimo wszystko
do marzeń i spełniać swoje sny!'
- spełniać sny...zabawne,
Coś czego pragniesz w danej chwili
może stać się twoim nieszczęściem
w następnej.

Tak ze wszystkim jest, przez wolność
słowa...



Cecylia Pierugg

Echnaton

Echnaton

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.





podobno język którym człowiek się posługuje świadczy o nim. Więc wybacz ale po twoich wypowiedziach rysujesz się na gówniarza z liceum nie znającego się kompletnie na sztuce i czytającego tylko wiersze typu "zdejmuj portki, zdejmuj portki". Jeśli masz pisać następnym razem te twoje oklepane (może tylko te znasz, z tego wynika) 3 słowa, to nic nie pisz i idź sobie wypić zakazany ci alkohol, tak żeby cię mamusia nie widziała


pozdrawiam
Echnaton

Echnaton

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



jak zwykle nie potrafisz nic sam wymyślić i we wszystkim naśladujesz innych, jak piszesz wiersze to zwykła grafomania i kserowanie byłych prac poetów, jak komentowanie i pisanie postów to kopiujesz dr oyeya, tylko wybacz w jego ustach brzmi to śmiesznie, on może się tak wypowiadać, a w twoich ustach brzmi to żałośnie i chyba nie muszę tłumaczyć dla czego, PANIE P O E T O


pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...