wirtualnej rodzince

[marta_sawicka]

Bernadko,Marysiu,dziewczęta z mego bloga
dziękuję Bogu, że moja życiowa droga
nie jest smutna i pusta jak obraz pożogi
gdzie popiół wiatr niesie pod strudzone nogi

A obok ciebie spalona pustynia ,ni żywej duszy
kwiat na niej nie rosnie ,ptak śpiewem nie wzruszy
tak inni wędruja z grymasem smutku na ustach
tak żyją ich serca,które niszczy straszna pustka

Jakim szczęściem jest znalezć sobie przyjaciela,
gdy w trudnych chwilach ci wsparcia udziela
zawsze bezbłędnie czuje twoj ból i cierpienie
potrafi ofiarować w tych chwilach pocieszenie

Czy to nie jawne szczęście , nie dar od Boga,
że nie jest bezkresną pustynią ta nasza droga
a na dodatek ,dzisiejszej doby cuda techniki
powstanie wirtualnego świata ,nasze blogi,wierszyki

Pisałam juz o tym ,jednakże napiszę raz jeszcze
bo sie nazwałam takim wirtualnym wieszczem
co we wszystkim i wszędzie piękno odnajduje
i bardzo się cieszy gdy ktoś podobnie czuje

W dzisiejszym życiu tyle problemów spada na nas czasem
wchodzac nam do domu w brudnych butach i z hałasem
aby poplatać nasze ścieżki dawno udeptane
Bóg z nami ,walczmy,nie dajmy sie ludziki kochane

[zak stanisława]

Walczmy!!! pióra w dłoń
dłoń na klawiaturę!!!!
do boju ;(

Marto przydałoby się trochę zrytmizować, hę?
serdeczności ES

[Judyt]

alw przesłanie dobre
pozdrawiam