idee z proszku. nie!

[vice]

wróżebna wędrówka. nocna dywagacja śpiącego słońca;
inkubator – wrażenia. rozpieszczony nastolatek podumał
ekranizując jakąś tam wypowiedź. zawiesił lei i śmiał się
rozczochranym tonem. w końcu musiał się potknąć. wstał.
skromnie poprawił myśli; do pewnych granic. koszt?
zeskrobanie kilku warstw przeciw czyichś zbyt

ważnych słów odpowiedzialnych za jego przyszłość.

poronię zaraz. czy wiesz ile jest w tym czucia
rozdzieranych blizn? jak na wietrze. to się już
owalnie przyjęło. czas zakończyć przewidywanie
szastanie cudzym opartym o domysł albo schudnąć
zapomnieć skroplić pod siebie kilka sprzecznych
kontemplacyjnie wyrazów i zamrozić w wiarę
uchuchaną w kostkę. zrzucić kilka wysnutych idei.

[vice]

coś sie podziału i zamiast wpisać tytuł do końca dałem dodaj tekst. tytuł w całości brzmi:

idee w proszku. nie! póki czas nie obróci wiersza w proch ( akrostych)