Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pamiętasz „maleńki namiocik”? Tu zastosowałaś coś podobnego: „powoli cichnie” :-)
Zapis bardzo ładnie łączy przeszłość z teraźniejszością - kołysanka babci, już bez babci.
To były jedne z najpiękniejszych chwil w życiu, pogranicza jawy i snu. Teraz w dziecięcych sypialniach na suficie przykleja się fosforyzujące gwiazdki i babcie są niepotrzebne.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




coraz więcej gwiazd
- bo Babcie odchodzą do nieba
- w naszym życiu pojawiają się nowe osoby

2 i 3 wers
- zapominamy o tych, co odeszli
- tracimy dziecięcą naiwność


I jeszcze warstwa "fotograficzna" czy wcześniej uśnie
- babcia
- czy wnuczek ;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




coraz więcej gwiazd
- bo Babcie odchodzą do nieba
- w naszym życiu pojawiają się nowe osoby

2 i 3 wers
- zapominamy o tych, co odeszli
- tracimy dziecięcą naiwność


I jeszcze warstwa "fotograficzna" czy wcześniej uśnie
- babcia
- czy wnuczek ;)

Jestem wzruszona. Pięknie odczytaleś wszystko to, co chciałam pokazać.
Dziękuję Ci,
jasna :-))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pamiętasz „maleńki namiocik”? Tu zastosowałaś coś podobnego: „powoli cichnie” :-)
Zapis bardzo ładnie łączy przeszłość z teraźniejszością - kołysanka babci, już bez babci.
To były jedne z najpiękniejszych chwil w życiu, pogranicza jawy i snu. Teraz w dziecięcych sypialniach na suficie przykleja się fosforyzujące gwiazdki i babcie są niepotrzebne.


Na razie trudno mi się pogodzić z podobieństwem „powoli cichnie”, a „maleńki namiocik”.
Kontekst i znaczenie są różne i technika też inna. Ale jak tylko mi czas pozwoli, wrócę do głębszej analizy.
Twoja interpretacja też mi się podoba. Dziękuję i serdecznie pozdrawiam,

jasna :-)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Tutaj "cii…chy" sprzeciw… :-) W takich przypadkach kołysanka urywa się nagle, nie - cichnie z wolna. Skąd wiem? Moja babcia zawsze zasypiała szybciej ode mnie, tak jak teraz moja mama – babcia moich dzieci. Tak zwana nadinterpretacja ;-)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pamiętasz „maleńki namiocik”? Tu zastosowałaś coś podobnego: „powoli cichnie” :-)
Zapis bardzo ładnie łączy przeszłość z teraźniejszością - kołysanka babci, już bez babci.
To były jedne z najpiękniejszych chwil w życiu, pogranicza jawy i snu. Teraz w dziecięcych sypialniach na suficie przykleja się fosforyzujące gwiazdki i babcie są niepotrzebne.


Na razie trudno mi się pogodzić z podobieństwem „powoli cichnie”, a „maleńki namiocik”.
Kontekst i znaczenie są różne i technika też inna. Ale jak tylko mi czas pozwoli, wrócę do głębszej analizy.
Twoja interpretacja też mi się podoba. Dziękuję i serdecznie pozdrawiam,

jasna :-)

Pozwolę sobie skorzystać ze Słownika PWN:

cichnąć -
"stawać się cichym, cichszym; pogrążać się w ciszy, uciszać się, milknąć"

Wobec powyższego "powoli" wydaje się - teoretycznie - zbędne? Jednak oczywiste jest jego zastosowanie w takiej sytuacji. Przynajmniej dla mnie :-)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Jeśli jest oczywiste, to jestem uratowana ;-))
więc powoli staję się cicha, cichsza; :-))
Zwrot powoli cichnie w googlach występuje aż 1450 razy.
W słownikach nie miałam czasu sprawdzić więc nie mam więcej argumentów.

Mamy zatem różne doświadczenia. :-)
Z pozdrowieniami i uśmiechem,
jasna :-))

Orstonie :-)"jeden uścisk ręki,
jedno słowo - dzięki!"

(Oj, to chyba nie ja wymyśliłam. Na wszelki wypadek dam w cudzysłów).


Dzie wuszko o takiej interpretacji nie pomyślałam. Tak mogą tylko poeci :-))

P.S.
Dlaczego Ty mówisz do mnie "pani"?
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



a nie ładnie? :)))
to przez Pana Poetę. nauczył mnie lubic słówko -Pani :)))))

Dzie wuszka!!!
O! pardąsik... Chyba też polubiłam Panią ;-))))

((:D))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...