Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Na kartofle nie ma rady.
Tępią noże, brzytwy, szpady,
Skóra na nich gruba,
to dla ostrzy zguba.
W PiSie są na to przykłady.

Ja znam kozła, który (kurka)
kartofelki żre w mundurkach.
Te nie protestują,
bo już się gotują...
Chyba czas je odlać.. w durszlak.

Opublikowano

Moja propozycja:

a Siwy kozioł, stary cap ze śmieszną bródką,
a golił się dokładnie brzytwą swą malutką,
b żona kozła głupia była
b brzytwę byle czym stępiła,
a kozioł swoją wielką stratę zapił wódką.

dotyczy budowy utworu; trzeci i czwarty wers b i b są krótsze od pozostałych, ozn: a, a, a

Opublikowano

Kozioł na rozumie,
nic nie zyska przecie
to najmniej rozumne
zwierze jest na świecie,
Za to smak
na pewno dobry ma
i na flądrze choć nie pięknej
nie zawiedzie się zupełnie
bo choć flądra na to nie wygląda
ciałko swoje smaczne ma
ale czy każdemu da?

Opublikowano

Ta maksyma (nie wiem czyja),
że głupiemu szczęście sprzyja
potwierdzenie ma na co dzień
- a więc głupku weź się ożeń

Raz, z kłopotów ją wybawisz
dwa, kolegom radość sprawisz
jeśli twoja przyszła żona
ma coś w sobie z małpiszona.

Co ze szczęściem ma wspólnego
to co piszę ci kolego
a no to, że przecież może
mogłeś trafić jeszcze gorzej.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @viola arvensis   Czytam ten wiersz jak dziennik modlitwy kogoś, kto nauczył się szukać Boga nie w nadzwyczajności, ale w zwyczajności chwili. I właśnie dlatego trafia głębiej niż niejeden teologiczny traktat. Przepiękny tekst!
    • @Simon Tracy   Czytam jak reportaż z wypadku, a pod koniec okazuje się, że dostaję coś zupełnie innego. I ten ostatni wers narratora - zimny, spokojny, straszny. Świetny tekst! 
    • Kolejny utwór z cyklu "Echo":     Na dno duszy, wędrówka w grób W dole bez skargi zadrzemał Mimo starań, tysięcy prób W echa śnie oniemiał   Szpalerem trupów osaczony W życiu w śmierć przeminął W dwa światy duch skręcony Sen ze snem i jawą zawinął   Nie miłość, nie złość zniweczyła Nie ona winna, nie on Nie on, nie ona wszystko zniszczyła Lecz w śnie niepokoju ton   Nie gniew, a skradziona róża Umarłą duszę zachmurza   Z wdziękiem – gorzka zdrada   Sam ze sobą w grobie gada
    • Błękit pociemniał. Anioły pękate siały planety huczące w krąg w deszcze i grady zdrobnione. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.   A ludzie tworzyli z ziemi, morza i chmur jakby do nieba schody, jak spęczniałe troską ciała gór na płask rozmiażdżone w groby.   I mówili: to nic, że w śmierć ubrany dziś ten świt, powietrze. Nam jeszcze słońce dusi sny i wiatr się jeszcze o nas trze.   Anioły - w żałobne płomyki świec ucichły, jak ciepło drżących rąk i jak para łez ciepłych milkły. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.  
    • @Jacek273   Świetnie oddajesz dysocjację -  to poczucie bycia kukłą we własnym życiu. Pytania w cudzysłowach działają jak chór w greckiej tragedii -  obserwują, ale nie pomagają.  Szczególnie poruszający wers -"sztuczny człowiek, z zewnątrz - sztuczny dramat".   Pierwszy etap - wyrzucić telewizję! 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...