Szlak sensu.

[Joanna G rabowska]

Drogą skalistą, drogą kamienną idzie człowiek.
Bosy, spocony w serce raniony... człowiek.
Podąża nieznanym szlakiem, niesie żale
Słońce wypala jego pragnienia, on idzie dalej.
Idzie zbolały, a lekki wietrzyk rozwiewa
jego myśli głodne.



Idzie, wbrew sobie
do końca wiecznego
idzie w poszukiwaniu
życia godnego.

Zmierza ku szczęsciu.
jeśli ono tylko tam jest
jeśli jest...

[Cecylia Pierugg]

kurcze a tak fajnie się zaczęło! a tu dochodzę do końca i pointa licha jak teraźniejszy polski rząd
druga zwrotka jest już gorsza niż pierwsza a ostatnia co powinna być najważniejsza w ogóle znika i nic nie daje
a tak dobrze się zaczęło... :)
ja bym to zmieniła jakoś, ale ja to ja :)


pozdrawiam

[Joanna G rabowska]

Właśnie tak to mialo być według mojego informatora (wewnetrzny głos). Czyż nie taki jest sens,że nie ma sensu....? Życie własnie takie jest. Szukając sensu (rodzaj szczęścia) niejednokrotnie dochodzimy do wniosku, że go poprostu nie ma. Pozdrawiam:)

[Cecylia Pierugg]

nie chodzi mi już tak strasznie o przekaz, choć pointa powinna być dobra, ale już nawet sama budowa sfory 2 i 3 pozostawia dużo do życzenia, nie zaskakuje niczym itd :)
ale to pani wiersz a to moja opinia i tyle :) hehe "O gustach się nie dyskutuje" tak mówili starożytni


pozdrawiam

[kaja-maja28]

Idzie do ziemi obiecanej i ma wiarę
Bardzo ładny wiersz
Pozdrawiam milutko

[wypłosz pospolity]

yhm

pozdr
w.p.

[PannaBeata]

Koniec na nie ale począTaK.