Zgubiłem się w sobie
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Alicja_Wysocka 7 352
@Magdalena @piąteprzezdziesiąte Na tym portalu są umieszczone reklamy. Czym więcej klikamy, tym więcej oglądamy. Za te reklamy płacą firmy reklamujące się.
To z grubsza tak działa, szczegółów nie znam. Niezależnie od tego, każdy uczestnik może wpłacić jakąś sumę na wsparcie, może pomóc właścicielowi zasilając konto portalowe.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 126 odpowiedzi
- 2 639 wyświetleń
-
- 58 odpowiedzi
- 863 wyświetleń
-
- 58 odpowiedzi
- 1 138 wyświetleń
-
- 49 odpowiedzi
- 1 148 wyświetleń
-
- 48 odpowiedzi
- 788 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez lena2_ · Opublikowano
*** Rychły koniec, takiego związku, gdzie rosną prawa, kosztem obowiązków. *** Gdy przystaję i zawracam, aby nie iść nadaremnie, nadsłuchuję głosu w duszy - bo mądrzejszy jest ode mnie. *** Żeby się podnieść nareszcie i wyprostować pomału, najlepiej zacząć od kroku, który schodzi z piedestału. *** Lubię słowa pełne gracji, czaru, smaku, akceptacji. Jedno wam na ucho powiem - musi stać za nimi człowiek. -
Przez Czarek Płatak · Opublikowano
@Gosława dziękuję. Staram się :)) @bazyl_prost czasem same się stawiają @KOBIETA miło mi. Ukłony :)) @vioara stelelor warto pisać dla takich komentarzy :)) @Marek.zak1 tak, też chyba najbardziej lubię w tę nieokreśloność skręcać. Pozdrawiam Marku! @Mitylene dziękuję. To ja biorę w siebie te słowa i chyba z rozpędu machnę coś w podobnym stylu. @Waldemar_Talar_Talar dzięki. Fajnie, że zwracasz na nią uwagę. @piąteprzezdziesiąte to się bardzo cieszę @Jacek_Suchowicz fajnie wyszło. Dziękuję -
Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano
@Migrena Ten wiersz czytam nie jako historię „przejęcia pałeczki”, lecz jako opowieść o podwójnym widzeniu. Robert jest dla mnie realny - zbyt konkretny w detalach, zbyt cielesny w swojej obecności, by był wyłącznie figurą rozszczepienia. Bardziej czuję, że narrator staje się mimowolnym świadkiem czyjegoś mroku, aż granica między obserwacją a przeżywaniem zaczyna się zacierać. Najbardziej porusza mnie nie młotek ani trofea, lecz ojcowska czujność. Strach o córkę jest prawdziwy, organiczny. To nie brzmi jak głos sprawcy, tylko człowieka, który boi się, że zło może przenikać przez samo patrzenie. „Śniłem o nim. Za niego.” – odbieram jako doświadczenie empatycznego wchłonięcia cudzego ciężaru, a nie jako przyznanie się do czynu. Ten wiersz pokazuje, jak blisko potrafi podejść cudza ciemność, jeśli długo się jej przyglądamy. Ale orzech do rozgryzienia zostawiłeś -
-
Przez Kwiatuszek · Opublikowano
@Tectosmith Mimo wszystko życzę Ci, żebyś zrobił kiedyś taką kanapkę i zatrzymał się nad nią na chwilę. Tak jak ja nad Twoim wierszem.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się