Na niby.

[Krzysztof Adam Meler]

Niby to wszystko dzieje się na niby,
Niby świat cały jest żartem człowieka,
Który sam poznał tej machiny tryby,
By móc samotnie od niej dziś uciekać

Niby to wszystko, co kocham jest mitem,
Niby to wszystko nic więcej nie znaczy,
Kiedy się stanie pod ostatnim szczytem,
Kiedy już błędów nikt nie chce przebaczyć.

Niby ta miłość równa się enzymom,
Niby to serce umiera z człowiekiem,
Który z nauką przypadkiem zaginął.

Niby złudzenia mijają wraz z wiekiem,
Niby jest wszystko ślepym przeznaczeniem
I piszę, co piszę, chociaż nic nie zmienię.

[Piotr_Jasiński]

Pomysł jest ale moim zdaniem nie potrzebne są tu anafory.
Można by to samo wyrazić bez (moim zdaniem zaznaczam) zbędnych środków stylistycznych.
I w kilku miejscach średniówki coś mi nie leżą (I.4, II.3, II.4 III.3).
Rytmika jest, a rymy lubię z założenia więc to jak dla mnie ok.

Pozdrawiam

[Marlett]

Podzielam zdanie Piotra.
Wycięłabym wszystkie ''niby''.Wiersz obejdzie się bez nich,
a czytelnik nie będzie zmęczony.
PozdrawiaM.

[Krzysztof Adam Meler]

A co wstawię w lukę? Będzie zaburzenie...
Pozdrawiam.

[Marlett]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

to wszystko dzieje się na niby,
świat cały jest żartem człowieka,
sam poznał tej machiny tryby,
samotnie od niej dziś ucieka

może tak?

[Krzysztof Adam Meler]

OK, postaram się to naprawić w najbliższym czasie.
Pozdrawiam.

[Piotr_Jasiński]

O to to!!
Marlett dobrze prawi.
I rym ciekawy i rytmika się układa.
Pomyśl nad tym, a przybędzie utworowi.