Burza

[Marcin M.]

Kogoż dziwi że giną ludzie
Mimo walki w wielkim trudzie
Trwa nowa wojna, jest inna
Z pozoru może być niewinna
Lecz niczym smok owcę pożera
Ona tak ludzkość poniewiera
Krwi w powietrzu woń siarczysta
Ostatnia to noc, jakże dżdżysta
Wiatru oddech... to śmierci jest zew
Słyszysz? Ona szeleści wśród drzew
Gdzieś w oddali gniew szalony
Grzmot piekielny... pniak powalony
I błysk ten dla wielu ostatni
Czyż naprawdę może być bratni?
Padają! Już tylko śmierci smak
Ulgę przynosi, choć gorzki tak
Konają! Nadzieja odchodzi
Wiara, że ktoś ich oswobodzi
Odeszli! Nie czuli miłości
Pozbawieni nawet młodości
Posłuszni, choć sensu nie znali
Teraz go chwilę smakowali
By w niepamięć odejść jak ci
Co przed nimi legionami szli
Padają! Kałuże rubinu
Tuż obok nich, prócz karabinu...
Konają! Żal tu nie istnieje
Błysk! Grzmot! Drzewo się chwieje
Odeszli! Ono pozostało...
Jedno burzę straszną przetrwało
I wyszło słońce zza grubych chmur
Promieniami rażąc stoki gór
Ukazało widok okrutny:
Wśród krwi i ciał - poeta smutny...

[Tomasz roman]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

też niespecjalnie, musisz popracować, bardzo ciężko jeśli chcesz gdzieś wybrnąć...

[Krzysztof Adam Meler]

Mickiewicz widział burzę inaczej w swoim słynnym sonecie.
Ale taka koncepcja ciekawie pozwala przekazać siebie.
Pozdrawiam.

[Marcin M.]

O, do Mickiewicza to mi daleko ;) Miałem gdzieś ciekawie napisany sztorm, tak mi się wydaje, tylko nie jestem pewien gdzie. Znajdę, to wrzucę.
Pozdrawiam

[Krzysztof Adam Meler]

Mickiewicz od razu nie był Mickiewiczem.
Każdy jakoś zaczyna.
Życz sobie wszystkiego najlepszego.
Pozdrawiam.

[kaja-maja28]

Ciekawie,ale ja bym go skróciła.
Pozdrawiam milutko