Jak poruszający się cień(samotność)

[Tomasz roman]

Jak poruszający się cień, wołanie samotnośći...


milczysz, co powiedzą głucho, szeżej słychać
oczy przymkniesz, co ukażą, jest czynem wyobrażni
lecz gdy weselem jest pomykać na jażni
czy przed człekiem warto - powiekę odmykać?

wiele razy, gdy myśl ta w owej wyobrażni się rodzi
podróży bez końca, jak lilia światło połyka
wten pół-wróg, człek wkracza - widok cudny głodzi
i powiekę - odmyka...

czy warto więc być cieniem ludzi w tłumie
gdy samotnym można być postokroć sławniejszym?
takowy ja, poeta czynię
ni to nad ziemię, ni nad chmury mniejszy...

wedle układaj nogę, niech pył odskoczy
tam śnij, gdzie nie znasz obcego człeka
wnet, obiecuję tobie, płomyk wszechtalentów cię obmoczy
i dzień siwizny, stanie się - EUREKA...

[Julia Valentine]

zacznij od wyeliminowania literówek, a potem przeczytaj wiersz kilka razy na głos i zastanów się czy czytelnik dobrze go zrozumie
tyle na razie

serdeczności

[Tomasz roman]

Dlaczego niezrozumiały?
przeciaż tytuł wskazuje na cel tego wiersza
samotność jest darem

[Julia Valentine]

weź się człowieku do kupy i wywal z tego tekstu błędy ortograficzne i literówki - jak nie zauważasz, to wklej do Worda przynajmniej

serdeczności