Bursztynowy Okręt

[Joanna_Soroka]

W rdzawo złotych rozbłyskach ukryta gdzieś na dnie,
dzisiaj zdobią ją glony w Neptuna komnatach,
morska głębia wyznacza jej miejsce ostatnie.

Czy tym statkiem płynęła i dokąd? Kto zgadnie?
Fale wszystko zakryły, na zawsze to strata.
W rdzawych barwach i złocie ukryła się na dnie.

Wilhelm Gustloff"- ta nazwa okrętu, zapadnie
w pamięć, bowiem tragedię historia oplata,
ludzkim losom wyznacza ich miejsce ostatnie.

Pośród mrozu, w ciemności nie mieli już żadnej
szansy na ocalenie. Ze śmiercią ich swatał
wystrzał z łodzi podwodnej. Spoczęli gdzieś na dnie.

Wszystko dawno minęło, żałować zasadnie
ludzkich istnień - choć wrogów. Czas miejsce wyznacza
temu co pamiętamy. To miejsce ostatnie.

Zaginionego skarbu, już nikt dziś nie znajdzie,
zniknął wraz z tymi, którzy wędrują w zaświatach.
W rdzawych barwach i złocie znalazła gdzieś na dnie
Bursztynowa Komnata swe miejsce ostatnie.

[M._Krzywak]

Akurat miałem przyjemność posłużyć się dwoma strofami tego wiersza do porównania ich z dwoma innymi (dwa piętra niżej), więc chcąc nie chcąc oceniłem i pani wiersz. Pani wyszedł z testu pozytywnie.
Pozdrawiam.

[Joanna_Soroka]

Dwa piętra niżej byłam i bardzo dziękuję za opinię.
Z wierszem mam kłopot, bo nie mogę się zdecydować jak ten pomarańczowy kolor bursztynu ma wyglądać, :)) Miło mi, że się podobało.

[M._Krzywak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Na pewno nie jak "tratwa miłości", czy "brzeg namiętności" :))))))))))))

[Joanna_Soroka]

No nie :)
O namiętnościach i owszem wiersze można pisać, ale lepiej takich słów bez potrzeby nie używać, bo może wyjść gniot.
Tamten wiersz jeszcze skomentuję .

A w moim wierszu na początku było tak:
W pomarańczach i złocie....:)

[M._Krzywak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No zawsze to pasujące pod względem zarówno barwy, jak i koegzystencji, czy nawet kształtu - tylko mam wrażenie, że jednak to już gdzieś funkcjonowało (takie porównanie), dlatego zostałbym prze tej mniej egzotycznej opcji, czyli tak, jak teraz jest.

[Joanna_Soroka]

No właśnie. Mnie się te pomarańcze podobały, ale pomarańcze :) to nie to samo co czerwienie.
A rdzawe barwy pasują do wraku okrętu. Ale nie do końca mi się podoba. Pierwsza wersja była bardziej melodyjna.
A gdzieś jest takie określenie "w pomarańczach i złocie"?

[Joanna_Soroka]

Może spróbuj połączyć Sokratesie historię Bursztynowej Komnaty z tragedią ludzi. Czas nienawiści i fascynację pięknem. Ludzkie życie i bezcenny skarb. Miejsce dla każdej rzeczy i dla każdego człowieka. I umieść to w czasie, który zaciera w pamięci wszystkie sprawy , zarówno te bolesne jak te wspamiałe.
To niewiele. Takie ostatnie miejsce.

[Joanna_Soroka]

Sokratesie
Nie wiem co to za tekst, który napisałeś w wątku. Może się podpisz jeśli Twój, albo wpisz autora.
Poniżej zażarcie bronisz bardzo złego wiersza z przerysowanymi metaforami. Został tam umieszczony fragment mojego wiersza. Ta krytyka to też ma być argument pasujący do pstrąga?

Nie wiem czy wiesz ale z zatonięciem statku Wilhelm Gustloff wiąże się pogłoska, że przewoził w ładowni Bursztynową Komnatę, więc i w moim wierszu nieprzypadkowo te dwie historie się łączą.
Komnaty nigdy nie odnaleziono. Stała się legendą i symbolem zaginionego skarbu.
Tajemnicza kraina morskiego dna, bursztynowego domu, wydała mi się odpowiednim miejscem, aby sobie wyobrazić, że może tam się znajduje.
To według Ciebie za mało na wiersz? Mniej niż pstrąg w grafomańskim wierszu?

Piszesz: tragedia uciekających przed wojskami sowieckimi ludzi

To prawda. Jedna z największych morskich tragedii. Na pokładzie mogło być nawet 8000 ludzi. W tym, oprócz ludności cywilnej, także świeżo wyszkoleni marynarze.
Zbudowany w 1937 roku statek, w czasie wojny był bazą szkoleniową dla załóg okrętów podwodnych i tę funkcję sprawował do stycznia 1945 roku, czyli do chwili katastrofy.
O tym, że kapitan statku, otrzymał rozkaz by ewakuować uchodźców, kapitan sowieckiej łodzi podwodnej, nie musiał wiedzieć. Atak na Wilhelma Gistloffa był więc działaniem wojennym.
Jedna chwila i wszystko traci znaczenie, i skarb, i życie ludzi.

[M._Krzywak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Po prostu zabrakło moim zdaniem poezji. Zastąpiły ją bolesne wspomnienia,
przypomnienie tragedii uciekających przed wojskami sowieckimi ludzi:


Kto dziś przechadzał się po bursztynowej komnacie?
Jakże musi być samotną ta, z której sukni jasna muszelka
zsunęła się na pociemniałą posadzkę i nikt się po nią nie schylił.
Zabrakło chętnej ręki, czy tylko rękom zabrakło mięśni wyżartych przez sól?
Jak co dzień pod oknami wesoło rży morski konik, słychać skrzypienie drzwi
a potem długo, coraz dłużej nikt nie zapuszcza się w głębie komnaty.



A czym jest wg pana poezja, panie Sokratex???

[M._Krzywak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To chyba akurat jest proste?
Czymś, co wielkim łukiem omija większość wierszy.

Pozdrawiam.

A rozumiem, zawsze byłem pewny, że tak tutaj w Z jest, aczkolwiek ja w tym przypadku pozwolę sobie jednak uznać ten wiersz (czyli wg Ciebie coś, co nie jest "poezją") za poezje. Korzystając z prawa indywidualnego przedmiotowego przeżycia estetycznego jakie towarzyszy odbiorcy przy czytaniu tekstu. Pomijam już takie dyrdymały jak układ tekstu, czy podział tegoż na wersy i takie tam, bo to oczywiście nie nazywa się "poezją", tylko "wierszem". Swoją drogą - bardzo ciekawa koncepcja, mam tylko nadzieję, że na określanie tego, co "poezją" jest, a co nie, zabraknie Ci czasu. Bo czas jest drogi, a tyle przecież Arcydzieł masz do napisania, a tak zrujnujesz cały dorobek dzisiejszej poetyki.

[Joanna_Soroka]

Sokratesie
To cytat ze strony, którą podałeś:
"Od 1940 roku stał w Gdyni, podówczas przemianowanej na Gotenhafen, jako okręt-baza II szkoleniowej dywizji
okrętów podwodnych U-boowaffe"

Zajrzyj też tu:
http://historicus.pl/prace/xx/wojna/senior.htm

To co ja napisałam
"Zbudowany w 1937 roku statek, w czasie wojny był bazą szkoleniową dla załóg okrętów podwodnych i tę funkcję sprawował do stycznia 1945 roku.

Poza tym w czasie katastrofy także znajdowało się tam ok. 3750 świeżo wyszkolonych w Gdyni marynarzy.
O tym, że kapitan statku, otrzymał rozkaz by ewakuować uchodźców, kapitan sowieckiej łodzi podwodnej, nie musiał wiedzieć. Atak na Wilhelma Gistloffa był więc działaniem wojennym, a nie zbrodnią, tak jak data wydarzenia i rozmiar tragedii by sugerowały.

Piszesz:
"Atak nie był aktem wojennym tylko aktem bestialskim. Wiadomo było, że na okręcie są
sami cywile.
A niby skąd wiadomo i skąd ta pewność, że wtedy o tym wiedziano. Trwały działania wojenne.
Niemcy nie oszczędzali cywilów, czyżbyś o tym nie wiedział.
Doprawdy nie wiem co myśleć.
Jeszcze tylko brakuje abyś napisał, ze wojnę wymyślili Rosjanie na spółkę z Polakami, a Niemcy byli tylko ofiarami.

Piszesz: "Tymczasem wiersz to takie ślizganie się po łebkach - właściwie to o niczym."

Nie widzisz związku między skarbem kultury, a skarbem jakim jest ludzkie życie? Nie widzisz tego, że nienawiść i wojna może wszystko zniszczyć i nic się wtedy nie liczy?
To raczej Ty prześlizgnąłeś się po wierszu nie zastanawiając się o czym jest.
"Czas miejsce wyznacza temu co pamiętamy. To miejsce ostatnie."

[M._Krzywak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"Wszystko dawno minęło, żałować zasadnie ludzkich istnień - choć wrogów"
To poezja? Poczytaj sobie wobec tego "Mówią wieki" czy Pawła Jasienicę.
I jakich wrogów, jakich wrogów? Wiesz ile polskich rodzin tam zginęło?
Uciekali, żeby nie dać się ogłupić systemowi komunistycznemu, jak Ty poezji ;)

Pozdrawiam.

To już jest jakiś amok, gorączka, szanowny pan lubi byle co, byle proste, jasne i zabawne. Gorzej,że szanowny pan nie rozumie tego, co czyta i na tej podstawie nieumiejętnego czytania wyrokuje. Gorzej, bo szanowny pan pewnie należy do jakiejś partii z określonymi i z góry ustanowionymi poglądami na życie i przez to jest pan zamknięty jak słoik z dżemem (proszę potraktować to jako metaforę).

[Oxyvia]

Bardzo ciekawa jest ta cała dyskusja.
Nie popierając ani nie negując stanowiska żadnej ze stron, muszę szczerze napisać, Joanno, że - choć Twój wiersz mi się podoba od strony formy (sprawnie napisany, w trudnym gatunku, liryczny, smutny - jak to u Ciebie) - to jednak ja też nie lubię zestawiania strat ludzkich istnień ze stratami materialnymi, choćby najwyższej wartości (kulturowej czy pieniężnej). Nie lubię takich zestawień ani w statystykach, ani w publicystyce dotyczącej kataklizmów, wojen, wypadków i zbrodni, ani w literaturze (także w poezji, oczywiście). W dodatku Bursztynowa Komnata jest tylko legendą, zaś na opisywanym przez Ciebie statku [u]naprawdę[/u] zginęły tysiące niewinnych ludzi. I tylko to jest prawdziwą, straszną tragedią, zaś Ty w wierszu rozwodzisz się głównie nad legendarnym skarbem. Nie gniewaj się, ale to mnie razi w Twoim wierszu.
Bo można było napisać wiersz wyłącznie o legendzie Bursztynowej Komnaty i w ogóle nie wspominać w nim o prawdziwej tragedii wojennej, w ogóle nie pisać o zatopieniu tego statku. Albo napisać wiersz tylko o tym prawdziwym, strasznym wydarzeniu, żeby oddać hołd jego ofiarom. Ale w historii niestety było tak wiele równie przerażających zdarzeń... Nie sposób o wszystkich napisać. (Co nie znaczy, że nie można pisać tylko o wybranych).
Pozdrawiam.

[Joanna_Soroka]

Dzięki Oxywio za komentarz.
Komentarze Sokratesa, skupiające się na tragedii okrętu spowodowały, że patrzysz na wiersz z innego punktu widzenia niż w moim zamyśle.

W wierszu łączą się te dwie sprawy, bo tragedię statku i Bursztynową Komnatę połączyła HISTORIA. Historia NIE JEST kontrowersyjna, kontrowersyjna może być jej ocena, a ja w wierszu NIKOGO nie oceniam.

Z zatonięciem statku Wilhelm Gustloff wiąże się pogłoska, że przewoził w ładowni Bursztynową Komnatę. Po wojnie wrak i dno morskie wokół wraku, były przez kilka lat przeszukiwane przez nurków. Komnaty nie odnaleziono. Nie odnaleziono jej także w innych miejscach i nikt nie wie gdzie jest.

W wierszu NIE MA przeciwstawienia tragedii ludzi i strat materialnych, NIE MA żadnego wartościowania. Jest coś co się wydarzyło wiele lat temu i wiąże się z legendą o Bursztynowej Komnacie.
Nie jest wykluczone, że skrzynie mogły wypaść ze zniszczonego okrętu. To był styczeń, sztormy, nikt całego morza nie przeszuka. Tajemnicza kraina morskiego dna, bursztynowego domu, jest odpowiednim miejscem, aby sobie wyobrazić, że właśnie tam się Komnata znajduje.

Jeśli już chcieć coś odczytać poza legendą, to raczej refleksję nad dwoma biegunami ludzkiej egzystencji: wrażliwości na piękno z jednej strony, z drugiej zdolności do nienawiści i okrucieństw. To temat, który nie raz się przewija w literaturze.

Pozdrawiam :)

[Sylwester_Lasota]

interesujące: wiersz i dyskusja pod nim. pozdrawiam.

[Joanna_Soroka]

Historią niech się zajmują historycy.
Można sobie przy okazji wiersza przypomnieć tamte wydarzenia i to chyba plus dla wiersza, ale one się z legendą o Bursztynowej Komnacie łączą, czy to Ci się podoba czy nie.

To ta legenda jest treścią wiersza, a co chciałam przekazać, jest powyżej w komentarzu dla Oxywii i jest to refleksja ogólna.
Nie serwuję wyroków, ani nie oceniam nikogo i niczego. Nie ma w wierszu żadnej szali, na której coś można położyć, bo już nic nie jest ważne, przepadło i nie ma. To Ty próbujesz coś rozliczać.

Jak będę chciała napisać wiersz o tragedii okrętu, to będzie to zupełnie inny wiersz. A Ty wciąż oceniasz coś czego nie ma. Sam mówisz, że nawet w tytule większy nacisk jest na bursztyn niż okręt.

[Joanna_Soroka]

To jest miejsce ostatnie. I nie koniecznie jest to dno morza, a na przykład pamięć.
Przecież nikt już, po tylu latach, nie szuka Bursztynowej Komnaty.
Jest symbolem zaginionego skarbu. Ludzkie życie to też skarb bezcenny.
A Bursztynowa Komnata? Ma się dobrze :)
Pod koniec lat 70-tych XX wieku w Carskim Siole (przemianowanym w czasach ZSRR na Puszkino) rozpoczęto jej rekonstrukcję. Dziś w pałacu znajduje się kopia stworzona na trzechsetną rocznicę założenia Petersburga.
Też przyciąga turystów z całego świata. :))

Za opinię o moim talencie dziękuję.
Marnowanie to moje ulubione zajęcie :)
A czy następny wiersz będzie związany z historią? Tego nie wiem? Równie dobrze może to być kołek w płocie np. :)
Czasem człowiek musi, inaczej sie udusi...
Czyż nie?

[M._Krzywak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Więc jeszcze słówko na usprawiedliwienie mojej upierdliwości ;)
Masz talent, co widać, słychać i czuć. Dlatego nie marnuj go na rymowane
podsumowywanie kolejnych z sensacyjnych odcinków Bogusława Wołoszańskiego.

Pozdrawiam.

Dawaj takie rady "Liliannie" jak to tej pory robisz i tam raczej hulaj, a nie szukaj dziury tam, gdzie ktoś stara się coś napisać wartościowego. Brakuje usprawiedliwienie na temat wpisywania kosmicznych krytyk, czyli klekotu. Nawet nie wiesz, co to jest "metafora" na dobrą sprawę.
Bez urazy, albo z urazą, jak tam sobie chcesz.
Wielkie yoł.

[M._Krzywak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ty nie dajesz żadnych rad, potrafisz tylko napisać kura, pokazując na kurę.
Co do moich metafor, to nagradzano je na prestiżowych Konkursach,
kiedy tylko coś na nie posłem. Oczywiście, Ci co je oceniali też są cymbałami
zdaniem metafory poety - pana Krzywaka.

Pozdrawiam.

Ten narcyzm mnie przeraża, ta megalomania mnie odstręcza, weź sobie wyobraź, że nie jesteś jedynym guru na świecie i że komuś może się robić niedobrze jak czyta takie samochwały. A jak wiemy - samochwała w kącie stała.

PS1- a na jakie konkursy posłeś? Może też sobie pójdę.
PS2 - kto "cymbał"? Daj tekst, daj ocenę krytyków, ich nazwiska to wtedy zobaczymy, czy cymbał (literacki, rzecz jasna).