gasnota

[nnnn]

Moment ukrywającego się dnia jest szczególnie ważny dla artystów spędzających tę chwilę w barze. Wtenczas wychodzą by podziwiać i dyskutować o artyzmie sekund. Ona-Ktoś też tak robiła! Dzieliła się świeżo spłodzonym wersem, pełnym lanego piwa. Inni kruszyli popiół palonego od kwadransa ustnika. W tle wrzask matek-polek wołających dzieci na kolację i kąpiel – uznaję ten dzień za ostateczne rozwiązanie! Każdy jak jeden mąż – choć wszyscy kawalerowie – chwytają się jednego punktu zaczepienia i swoimi zimnymi dłońmi obrysowują kształt nieba, na którym lada moment pojawi się księżyc (jeśli nie zdążyli wszystkiego przepić, zagrają „o rację” pełną sumy). Mówią więcej niż zwykle, są otwarci jak okna i coraz mniej schludni – geniusz przepływa w trakcie zmagań z rzeczywistością. Odkrycie własnej wartości jest prostsze niż strumień wydalonego moczu – tylko czyste intencje będą spisane i wyrecytowane przez przechodzące psy. Brud klasycznie zostanie sadzawką syfu – Ona-Ktoś ma nieczyste marzenia – przepity umysł – wyższa inteligencja! Na szczęście nie każdy uważa się za zjawisko godne podania na tacy i padania na kolana. Łatwo można przesadzić – szczególnie kiedy krew nie krąży sama – (nie)chciane wydmy frustracji, albo mimowolna przechadzka w to, co dobrze znane. Stopy wreszcie mogą strajkować – rzucić wszystko w cholerę i uciekać, gdzie nawet pieprz nie rośnie. Tam znajdą je tylko dłonie (o ile papilarne linie nie są żartem). Zamknięte w sobie oczy każą ciało, że stało się studnią bez DNA – sprzeciw sobie – rozłam! Zmiękczenie kości i mózgu jest dowcipem samozwańców. Dzień znikł! Nie wiadomo dokładnie kiedy i gdzie. Wszyscy patrzyli – nikt nie zauważył. Wielkie zdziwienie – umarł dzień na rękach zapaleńców. Nikt nie zapłakał, nie złożył rąk w gest modlitwy – ręce zajęte przez kufle i fajki – dzień uciekł prostą drogą. Ma z głowy cudacznych gapiów. Teraz pogrzeb – napijmy się! (Ona-Ktoś stawia).