Yesterday.

[Kasia_Kaisu]

Obudziło ją światło. Gęste, jasne promienie uniemożliwiały dalszy sen. Otworzyła powoli zaspane oczy i skierowała swoje spojrzenie na mały,nocny stolik. Wzruszyła ramionami na widok opróżnionego opakowania po tabletkach nasennych. Rajstopy, z kilkoma zlepionymi lakierem do paznokci dziurami, wisiały na krześle. Ot, zwykła codzienność. Niestety, zbyt wiele pamiętała z poprzedniego dnia. Marzyła często o czymś na kształt paralizatora pamięci. Żeby nie musieć przeżywać tego codziennie po dwadzieścia razy. W autobusie,windzie a nawet w pracy na cholernie nudnym zebraniu. Wciąż czuła na sobie zapach papierosów wymieszany z jakimś innym,nieokreślonym. Po chwili zorientowała się ,że to Jego zapach.Wściekła,wstała z łóżka i poszła do łazienki. Spojrzała w lustro. Czego ona, kobieta po przejściach mogła oczekiwać od młodszego od siebie o kilka dobrych lat mężczyzny. Czego szukała w Jego obliczu, wypełnionym zbyt dużą ilością niewinności i łagodności. Nic nie rozumiał. Jego śmiejące się oczy gdy całował ją w usta na przywitanie, przyprawiały ją o mdłości. Jego nieśmiały dotyk wprawiał ją w zakłopotanie. Nie wiedziała co się z nią dzieje. Zrobiła poranną kawę, po czym zadzwoniła pod numer zapisany na lodówce czerwonym mazakiem. Sygnał urwał się po minucie. Odłożywszy słuchawkę, usiadła na krawędzi swojej kanapy i zapaliła papierosa. Jasna mgiełka unosząca się nad jej głową, wirowała nie pozwalając spuścić z siebie wzroku.”To nie takie proste „ – pomyślała. Telefon zaczął dzwonić ale nie miała ochoty go odbierać. „ Cześć Tu Klara, niestety nie mogę odebrać telefonu, zostaw wiadomość a jak najszybciej oddzwonię” – rozległo się na cały pokój.
„Klara.eee..cześć tu Michał…słuchaj..bo..co to ja chciałem powiedzieć..”- odezwał się niepewnie głos po drugiej stronie. „ Cholera jasna mógłby się przynajmniej nie jąkać przez telefon” – zirytowana wstała z lóżka i zaczęła zakładać bieliznę. „ Słuchaj…chciałem porozmawiać..to znaczy…może umówimy się na kawę?..to ja zadzwonie później..pa..” Klara roześmiała się ironicznie. Od kiedy to jej mąż z którym nie utrzymuje praktycznie żadnych kontaktów, prócz biznesowych drobnostek,załatwianych przez jego mało inteligentną sekretarkę z którą zapewne sypia , chce umawiać się z nią kawę? Włączyła radio i nie zastanawiając się dłużej, zaczęła szykować się do pracy. Kończyła właśnie malować usta, gdy ktoś zadzwonił do drzwi. Zdziwiona poranną wizytą, otworzyła je i omal nie przewróciła się na podłogę. Postać rzucała długi cień , z ostro zarysowanymi rysami twarzy. Do małego korytarza wdzierał się zapach męskich perfum.
„ Witaj..moge wejść?” – zapytał i uśmiechął się zawadiacko.

CDN.

[Katarzyna Leoniewska]

Zapowiada się... dość ciekawie. Całkiem niezły tekst. Czekam na c.d. :)