Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

pod ciężarem

zak stanisława
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Dżygita

Dżygita

Opublikowano
Opublikowano

za brak skrzydeł się jest człowiekiem.
a co to za refleksja napada w taki czas?
"mylnie zinterpretowana"? na pewno nie!!!
ciekawa miniaturka; dobrze, że nie dotyczy
Autorki tylko jakiejś Peelki:)))) Pozdrawiam serdecznie:)))
U nas lato:))

Dżygita

Dżygita

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


No tak, pisząc ten koment. zupełnie
zapomniałam o tych nieszczęsnych schodkach i
skoro nawiązujesz do tego to
faktycznie masz rację, a mój pierwszy koment.
jest odmienną interpretacją, to znaczy,ze różnie
można odczytać- wobec tego wielki plus się należy:)))))
Spiro

Spiro

Opublikowano
Opublikowano

to jest bardzo... dwuznaczne. chociaż tego upadku zakończonego urazem ręki trudniej się dopatrzeć. może lepiej zła-manie na końcu. i zamiast 'spadek' lepszy będzie 'upadek'? ale pewnie pojawią się głosy, że upadek jest patetyczny i kawanaławe wyszła.

i tak jest super. pozdrawiam
/s

zak stanisława

zak stanisława

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Spiro,dzieki ze wpadłeś, ale jak wiesz wiersz będzie przerabiany nie raz bo jest świeży, chciałam zminiaturzyć, ale że jestem gaduła, wiec z mini mam problemy,ale myslę ze jakoś wyjszło...

Jimmy, nie wiem co ci nie pasi, takie ładne słowa,( acha, dlatego nie do przełknięcia...) he he i tak krótko- co najważniejsze,
cmokes, panowie!

Pancolek

Pancolek

Opublikowano
Opublikowano

Się podoba ;) Nad końcówką mogłaby Pani pomyśleć (szczególnie nad tym Piotrem ;P), ale reszta na plusik. I proszę nie mówić Miłce, ale Pani wersja dla mnie bardziej ;) Pozdrawiam serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Maciej Szwengielski
      "Klepsydra zmierzchu. Rozważania tautologiczne".

      Wolność

       

      Nie ma drugiego takiego słowa, które zrobiłoby tak oszałamiającą „karierę” w XXI wieku jak słowo wolność. Odmienia się je przez wszystkie przypadki. Manipuluje się nim na prawo i lewo. Wywraca się na drugą stronę tak aby znaczyło coś zupełnie przeciwnego, choć brzmi swojsko i krzepiąco. Propaguje się wolność wyboru i wolność od wyboru. Wmawia się, że można wybrać różne barwy wolności ale jednocześnie dodaje, że powinna to być barwa o określonej z góry nazwie. Można postawić pytanie: wolny wybór czy wolność wyboru? A co to jest wolność? Niektórzy „myśliciele” wmawiali, że wolność to uświadomiona konieczność. Wolność bywa mylona ze swawolą. Ale czy tak jest w istocie? Inaczej rozumie słowo wolność więzień w celi, a inaczej człowiek „wolny”. Dla więźnia w celi wolność oznacza rzeczywistość poza murami więzienia. Taki delikwent o tym marzy co to będzie robił, jak opuści mury więzienia: upije się alkoholem, napali się tytoniu, „trawki”, odwiedzi prostytutki..., no po prostu „zabawi się”. Taki człowiek jest podwójnym więźniem. Ma zniewolony umysł błędami moralnymi, które traktuje jako przejaw wolności. Kim zatem jest człowiek naprawdę wolny? To człowiek, który zna Prawdę. Prawdę, która wyzwala, a nie zniewala. Wyzwala z nałogów: alkoholizmu, narkomanii, seksoholizmu, etc. Wielu takich, którzy rozumieli wolność negatywnie zakończyło swoje życie przedwcześnie. Jaka to Prawda, która wyzwala człowieka? To Prawda Objawiona, którą możemy znaleźć w konserwatywnych kręgach Kościoła Powszechnego. Każdy, kto przyjmuje Prawdę, rozumie ją i wprowadza w życie, staje się wolnym człowiekiem, choćby był zamknięty w celi więziennej. Każdy, kto ma dobrze ukształtowane sumienie, uczy się siebie w kontekście nauk moralnych, doznaje czegoś więcej niż tylko doraźnej przyjemności. Doznaje wszechogarniającej radości, radości wewnętrznej, wewnętrznego poczucia szczęścia. Szczęścia, które polega na tym, iż udało się zrealizować w praktyce nauki moralne Mistrza z Nazaretu. Większość z nas zna obraz artysty malarza Delacroix „Wolność prowadząca lud na barykady”. Czy o taką wolność idzie? Czyżby rewolucja społeczna kiedykolwiek i komukolwiek przyniosła prawdziwą wolność? Czy raczej zniewolenie? Zwolennicy myśli rewolucyjnej uważają, że uczniowie Mistrza z Nazaretu są ograniczeni: tego nie wolno, tamtego nie wolno... . Tymczasem „my”, ojcowie i córki rewolucji, dajemy ludziom wolność totalną. Możesz robić co tylko zechcesz, co tylko przyjdzie ci do głowy. A to nie tak... . Granicą naszej wolności jest wolność innych ludzi. Prócz tego wszystkiego, wszyscy jesteśmy ograniczeni formą ludzkiej egzystencji (jako naturalną konsekwencję grzechu pierworodnego), a co za tym idzie tzw. „prawem naturalnym”. Doznawać wewnętrznej wolności, wewnętrznego szczęścia może tylko człowiek prawy, „dobry”. Czyż nie jest prawdą stwierdzenie, że gdy znajdzie się ktoś naprawdę dobry, to prędzej czy później takiego otrują (Sokrates) lub ukrzyżują (Jezus z Nazaretu). Cóż to za wolność dzięki której Mistrz kończy otruty lub ukrzyżowany? Otóż taka „wewnętrzna wolność” wedle niektórych jest wątpliwego dobra choć jest godna naśladowania i jest piękna. Tak w rzeczywistości nie jest; nie jest to wątpliwe dobro. Mistrz z Nazaretu zmartwychwstał (vide „Całun Turyński”) i cieszy się absolutną wolnością. I ci, którzy w całej pełni naśladują Mistrza z Nazaretu już tu na ziemi mają poczucie wolności absolutnej, która na nich czeka po śmierci. Więc wybór należy do ciebie, Czytelniku, albo wolność totalna albo wolność absolutna.

       

       

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...