Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

stres w pracy

Krzych Kowalski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Krzych Kowalski

Krzych Kowalski

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Gdy masz umowę spisaną,
A w niej srodze daty terminów
Swoją bezwzględnością oczy rażą,
To dla swego bezpieczeństwa
I swoich podwładnych - baczysz,
By któryś z nich ani godziny -
W swoim opieszalstwie nie zostawił.
Gdy jednak godziny mijają,
A ty cięgle w oczekiwaniu drżysz,
Ściśnięty presją nadchodzących kar
I przepaścią, chłonącą lata prac,
Aż wreszcie dostajesz dzieło,
Co mozolnie, ospale, tygodniami
Tworzyli ci obok za ścianą -
Biały ze złości skaczesz do wozu,
I gnasz setki kilometrów w dal,
By zdążyć na czas - bezwzględny czas.
Gnasz, zerkając w lusterka i w dal,
Wypatrując radarowych stróżów praw.
Gnasz, mijasz, patrz, gnasz, mijasz, patrz...
I głód po kilometrach wielu -
Ściska twój brzuch, więc sięgasz -
Po kromki chleba, co od żony masz,
Ale patrz, bo gnasz i bierz, bo głód,
Więc bierzesz i dżemu maź na dłoni masz,
Ale gnasz, bo czas, bo oni - tam...
Wycierasz dłoń, bo szmatę obok masz,
Choć buty miała trzeć - nie dłoń!
Teraz w zębach kawałki jakieś masz...
Ale ty gnasz, bo czas, bo oni - tam,
Więc gumy listek spod radia - chap,
Językiem folię - chlup i guma w zgryz,
By i świeży oddech był, a nie strach.
A tu wpadasz w slalomy górskich dróg,
A na szyby chlap, chlap - śniegu płat
I drżysz, bo na kołach letnie gumy masz.
Taki, to, stres poniedziałkowego dnia
W marcu roku któregoś był.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Chwast.

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski   Wiersz pozostawia po sobie pytanie, które każdy może zadać sobie sam - kto tu tak naprawdę jest chwastem? Chemicy potwierdzają coraz silniejsze zatruwanie naszej planety.  Ważny głos! 
    • Berenika97
      ARTEMIS II

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @andrew   Wiersz mówi do kogoś, kto stoi w miejscu i potrzebuje nie rozkazu, lecz łagodnego pchnięcia. Światło w przedostatniej strofie (pokażesz się w świetle) to nie reflektory - to  wyjście z cienia, w którym się chowamy. Niepotrzebnie bo jesteśmy wszyscy na podobieństwo ... Bardzo refleksyjny. 
    • jjzielezinski
      Na zawsze wierni – Tobie Polsko

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      Dziękuję Violu. Pisałem szczerze i od serca, również po to, żeby być może ktoś przypomniał sobie jak wielkim dziedzictwem kulturowym i historycznym jest dla nas -Polaków- Lwów. Dla przykładu: przed WW2 były dwie najbardziej liczące się szkoły matematyczne, a jedną z nich była właśnie Szkoła Lwowska (reprezentowana przez takich polskich geniuszy matematycznych jak: Stefan Banach czy Hugo Steinhaus). Drugą była Szkoła Warszawska (Wacław Sierpiński, Kazimierz Kuratowski, Alfred Tarski). Straciliśmy Lwów przez m.in. te okoliczności, które opisuję pod koniec w "Balladzie o Dywizjonie 303". Ile tragedii wydarzyło się wśród polskich elit lwowskich to aż za serce chwyta (to jest jakby rozszerzenie tematu zbrodni wołyńskiej). Niewątpliwie temat na kolejny, niepoprawny politycznie, ale opowiadający prawdę wiersz... ale napisać mi go będzie ciężko... o ile w ogóle mi się uda.. Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • Berenika97
      Wariacje , miłość i życie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @lovej   To wiersz czuć całym sercem - chaotyczny jak życie, szczery jak mało co. Ten łabędź rozkładający skrzydła zostanie ze mną długo a taniec w kaloszach podczas suszy to szczyt poetyckiego absurdu i jednocześnie niezła metafora życia. :)
    • Leona
      ...'Onemaeła'...

      Przez Leona · Opublikowano

      Przez całe życie, aż do pewnej chwili, byłam samotna mimo, iż mnie lubili. Wracać do domu mi się nie chciało, gdyż tam łóżeczko tylko czekało. Kolory wyblakły, słoneczko zaszło, mimo ciemności nie mogłam zasnąć. Dym do płuc leciał, pamięć zanikła, trafiłam na dno; przypinka " DZIWKA ". *** Jaskrawe światło, brunatny odcień, dotarł do oczek, rozjaśnił głowę. NIE w TAK przemienił, w życiu namieszał, amnezja to przeszłość, powraca " BESTIA ". Swym dobrem nastraja zniszczoną głowę, samotność rozumie, że nadszedł koniec. Czystą miłością, udowadnia stale, że skończymy razem na piedestale.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...