Mały Książe z Domu Dziecka.

[Seweryn Muszkowski]

Dzięki Ci Panie za te nogi młode,
Które jak ta wesoła strofa w obłokach,
Wyśpiewują co raz horyzonty nowe.

Pociągiem czy autostopem, biegnąc
Czy na piechotę - daj poznać świat,
Jakim go podziwiał na plakatach.

Widziałem potoki - takie ładne, błękitne,
Falujące lasy i wioski, miasta rozmaite,
Ale najpierw znajdź mi Tatę i Mamusię.

O nic Cię więcej nie proszę, Panie Boże,
Teraz czuję się jak poległy żołnierz -
A przecież mam własne nogi i siły dobre.

[Maciej_Bacztub]

Życzę Ci abyś odnalazł ich.

[Seweryn Muszkowski]

Mi?

seweryn

[natalia]

dwie środkowe strofy są śliczne, czyta je się naprawdę przyjemnie, ładnie słowami obrazujesz tę sytuację, ale
pierwsza jest (przynajmniej dla mnie) lekko zagmatwana, chodzi mi szczególnie o drugi, trzeci wers, w drugim już myślałam, że w tych obłokach wesoła rozbrykana sfora ptaków, czy czegos podobnego, ale ma być strofa... no i ja nie wiem, co ona tam w tych chmurach wyprawia :) nie widzę jej... hmm, czekaj to literówka chyba bo potem wyśpiewują, czyli jednak te ptaki, tak? i nie brzmi mi najlepiej ten 3 wers może "wyśpiewują horyzonty coraz nowsze"?
no i ostatnia zwrotka tu mi zgrzyta "o nic Cię więcej" może " o nic więcej Cię"? jakoś tak mi się wydaje...
no i nie wiem czemu peel czuje się jak poległy żołnierz?... zagadkowe to trochę... chyba, że chodzi o sam fakt, że ten książe jest z domu dziecka.

ogólnie wiersz samym tytułem odpowiednio człowieka nastraja do jego czytania, patrzy się na wszystko już pod pewnym kątem, jak dla mnie to bardzo wartościowy wiersz :)

Świątecznie pozdrawiam
Natalia