Łąki pełne słońca

[slawomir_zeromski]

morza wyrzucające bursztyny
na brzegi złotem piasków ozłocone
a sny, jakby nie miały początku
i deszcze pełne srebrnych kropel
na płatkach kwiatów goszczące
potem łodygami spływające
by trawę swą obecnością obdarzyć

nie musimy się śpieszyć
miłość zagościła w naszych duszach
bierzmy z niej do woli
gdyż żyjemy po to
by miłością się obdarzyć

moje oczy tak głodne
twoich spojrzeń łaskawych
moje palce
twoich dłoni pragnące
nasyć, och nasyć mą duszę!
twoją duszą miłosierną
poznajmy tajemnice ogrodów
skąd ptaki wyfruwają
skąd owoce bierzemy
i kwiaty pachnące
żyjemy na barwnej łące
gdzie zieleń zmysły koi
letni, ciepły wiaterek
dotyka twarzy naszych
a słońce choć przez chmury
odkryte - nie razi oczu
słowa płyną
nie przeminą
w sercu je zatrzymamy
tak się kochamy
wonie, drzewa
miłości ulewa
dobra nam trzeba
aby ocalić dusze
i gdy cię usłyszę
powiedzieć : "kocham,
ciebie obok siebie pragnę"

[M._Krzywak]

dno

[Rafał_Leniar]

Bueh...

Halooo - niech sie pan obudzi. Mamy XXI wiek!!

[Luka]

Czy zastanawiałeś się kiedyś nad rozszerzeniem technik wyrazu artystycznego którymi pracujesz? Zajrzałam na stronę twojego dorobku poetyckiego i widzę, że obecnie prezentowany jest jakby kalką tego co napisałeś dotąd.
Bardzo chętnie podokuczałabym znowu M.Krzywakowi, muszę się przychylić do jego niemile lapidarnego osądu.Naprawdę jesteś niereformowalny!
Wyrazić nieprzepartą konieczność kontaktu z odbiorcą można na wiele sposobów, równie artystycznych. Może malowanie na szkle?
Pozdrawiam L.