Za oknem ciemno.

[Wioletta_Buller]

(Dosadny obraz upływu czasu. Mam lat wiele tysięcy.
Z każdym oddechem młodsza, mogę doświadczać...
Gdyby tak mogły być lepsze ode mnie...)

Najgorszy jest smutek,
obraz bycia za bardzo człowiekiem,
niżby to w ogóle było potrzebne.
Serce łamiące się na każdym zakręcie
- za mało. Zbyt dużo,
by było w sam raz.

W słowach
pustych jak foremka do piaskowych babek
nie da się znaleźć odpowiedzi. Myślałam
za sobą, przed sobą - nie działo się nic.
A Ty zająłeś miejsce
przy stole jeszcze nie nakrytym,
a już stała się sytość.

Za oknem noc przytulona do nieruchomych kamienic.
Zapomniałam miecza. Zgubiłam się. Nieruchoma
tarcza samej siebie.
Myślałam, że... Nie wiedziałam... A wydawało się... Jak wtedy
gdy umarło uzasadnienie. Daleko od wyobraźni,
bo była banałem.
A teraz nie?

Najtrudniejszym zdaniem jest zdanie "nie wiem".
Nie wiem. To zależy od ciebie. Wciąż jeszcze zależy od ciebie...

[Julia Valentine]

hmm, nieźle; nieco za wiele słów, ale są dobre momenty. warto je wyłowić, podkreślić, a resztę wyciąć. pomyśl co jest w tym wierszu zbędne, przeczytaj go kilka razy na głos, zastanów się co inni mogą z niego odczytywać, bo ten utwór wymaga jeszcze pracy.

serdeczności

[Wioletta_Buller]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzięki, zastanowie się jeszcze nad tym wierszem. pozdrawiam

[Krzysztof]

zastanów się, do mnie przemawia :)
na plus :)
pozdrawiam